Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 7

<< | หน้าที่ 7 | >>
{๑๕} [๑๕] แม่ขราทิยา เราไม่สามารถจะสั่งสอนเนื้อ

ที่มีกีบเท้า ๘ กีบ มีเขาคดตั้งแต่โคนจรดปลาย

ที่ละเลยโอวาทตลอด ๗ วันตัวนั้นได้

ขราทิยชาดกที่ ๕ จบ


๖. ติปัลลัตถมิคชาดก (๑๖)


ว่าด้วยเนื้อลวงนายพรานด้วยการนอน ๓ ท่า


(พญาเนื้อโพธิสัตว์กล่าวแก่น้องสาวว่า)

{๑๖} [๑๖] น้องหญิง พี่ให้เนื้อ(หลานชาย)ที่มีกีบเท้า ๘ กีบ

เรียนท่านอน ๓ ท่า เรียนเล่ห์กลมายาหลายอย่าง

และการดื่มน้ำในเวลาเที่ยงคืน

เนื้อนั้น เมื่อหายใจทางจมูกข้างที่แนบติดอยู่กับพื้นดิน

ก็จะลวงนายพรานได้ด้วยอุบาย ๖ ประการ

ติปัลลัตถมิคชาดกที่ ๖ จบ


๗. มาลุตชาดก (๑๗)


ว่าด้วยความหนาวเกิดแต่ลม


(ฤาษีโพธิสัตว์ถูกเสือและราชสีห์ถาม จึงกล่าวว่า)

{๑๗} [๑๗] สมัยใดลมพัดมา สมัยนั้นจะเป็นข้างแรมก็ตาม

ข้างขึ้นก็ตาม ย่อมมีความหนาวอันเกิดแต่ลม

ในปัญหาข้อนี้ เธอทั้ง ๒ จึงไม่มีใครเป็นผู้แพ้

มาลุตชาดกที่ ๗ จบ


๑ อุบาย ๖ ประการ คือ (๑) นอนตะแคงข้างเหยียดเท้าทั้ง ๔ (๒) ใช้กีบเท้าคุ้ยหญ้าและฝุ่น (๓) แลบลิ้น ออกให้น้อยลง (๔) ทำให้ท้องพองนูน (๕) ถ่ายอุจจาระ ปัสสาวะ (๖) กลั้นลมหายใจเข้าออกไว้ เมื่อนายพรานเห็นเข้าใจว่าตายแล้วจะแก้บ่วงออก เนื้อก็จะรีบหนีไป (ขุ.ชา.อ. ๑/๑๖/๒๒๙)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka