พระไตรปิฏก

(พญาหงส์ทองไม่ยอมยกลูกสาวให้นกยูงที่ขาดหิริและโอตตัปปะ จึงกล่าวคาถา นี้ในท่ามกลางฝูงนกว่า)

{๓๒} [๓๒] เสียงของเธอช่างไพเราะจับใจ แผ่นหลังก็สวยงาม

สร้อยคอก็เปรียบประดุจดังสีแก้วไพฑูรย์ และกำหางก็ยาวตั้งวา

เราจะไม่ให้ลูกสาวแก่เธอ เพราะการรำแพนหางร่ายรำ







(นายพรานนกจับนกกระจาบไม่ได้ถูกภรรยาต่อว่า จึงกล่าวว่า)

{๓๓} [๓๓] นกกระจาบทั้งหลายร่าเริงบันเทิงใจ

ช่วยกันบินพาเอาข่ายไปได้

เมื่อใดพวกมันทะเลาะกัน

เมื่อนั้นพวกมันจักมาสู่เงื้อมมือของเรา







(พญาปลาติดข่ายกลัวภรรยาจะเข้าใจผิดและเบียดเบียนเอาจึงคร่ำครวญอยู่ จึง กล่าวว่า)

{๓๔} [๓๔] ความเย็น ความร้อน และการติดอยู่ในข่าย

ไม่ได้เบียดเบียนให้เราได้รับทุกข์

เหมือนเรื่องที่นางปลาเข้าใจเราว่า ไปยินดีนางปลาตัวอื่นเลย