พระไตรปิฏก

(นกคุ่มโพธิสัตว์เมื่อจะห้ามไฟป่า ระลึกถึงพระคุณของพระพุทธเจ้าในอดีต ปรารภสัจจะที่มีอยู่ในตน เมื่อจะทำสัจจกิริยา จึงกล่าวว่า)

{๓๕} [๓๕] ปีกของเรามีอยู่แต่ยังบินไม่ได้

เท้าทั้ง ๒ ข้างของเรามีอยู่ก็ยังเดินไม่ได้

และมารดาบิดาของเราก็หนีภัยออกไปแล้ว

นี่ไฟป่า เจ้าจงถอยกลับไปเถิด







(นกโพธิสัตว์เห็นกิ่งไม้เสียดสีกันเกิดไฟป่า จึงกล่าวแก่นกยูงว่า)

{๓๖} [๓๖] นกทั้งหลายอาศัยต้นไม้ใด

ต้นไม้นั้นปล่อยไฟออกมา

นี่นกทั้งหลาย พวกเธอจงหนีไปยังทิศทั้งหลายเถิด

ภัยได้เกิดมีแต่ต้นไม้อันเป็นที่พึ่งของพวกเรา







(พระศาสดาทรงติเตียนพวกภิกษุฉัพพัคคีย์ผู้ไม่มีความเคารพยำเกรงต่อภิกษุผู้ แก่กว่า จึงตรัสว่า)