Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 30

<< | หน้าที่ 30 | >>
๘. วรุณวรรค


หมวดว่าด้วยไม้กุ่ม


๑. วรุณชาดก (๗๑)


ว่าด้วยมาณพหักไม้กุ่ม


(พระโพธิสัตว์เป็นอาจารย์ทิศาปาโมกข์ได้ฟังการงานที่มาณพกระทำ จึงบอก ถึงเหตุแห่งความเสื่อมว่า)

{๗๑} [๗๑] งานซึ่งควรทำก่อนเขาทำทีหลัง

เขาจะเดือดร้อนในภายหลัง เหมือนมาณพหักไม้กุ่ม

วรุณชาดกที่ ๑ จบ


๒. สีลวนาคชาดก (๗๒)


ว่าด้วยพญาช้างสีลวะ


(รุกขเทวดาสถิตอยู่ในไพรสณฑ์นั้นในเวลาที่คนชั่วถูกแผ่นดินสูบจึงกล่าวว่า)

{๗๒} [๗๒] คนอกตัญญูคอยจับผิดอยู่เป็นนิตย์

ถึงจะให้แผ่นดินทั้งหมด ก็ทำให้เขาพึงพอใจไม่ได้

สีลวนาคชาดกที่ ๒ จบ


๓. สัจจังกิรชาดก (๗๓)


ว่าด้วยความจริงที่ได้ยินมา


(พระฤๅษีโพธิสัตว์ไม่คร่ำครวญไม่สะทกสะท้านในที่ตนถูกตีจึงกล่าวว่า)

{๗๓} [๗๓] ได้ยินว่า คนบางพวกในโลกนี้

ได้กล่าวความจริงไว้อย่างนี้ว่า ไม้ลอยน้ำยังดีกว่า

ส่วนคนบางคนที่ประทุษร้ายมิตรไม่ดีเลย

สัจจังกิรชาดกที่ ๓ จบ



สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka