Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 31

<< | หน้าที่ 31 | >>
๔. รุกขธัมมชาดก (๗๔)


ว่าด้วยธรรมสำหรับต้นไม้


(พระโพธิสัตว์แสดงธรรมแก่เหล่าเทวดาว่า)

{๗๔} [๗๔] ญาติยิ่งมีมากยิ่งดี

แม้ต้นไม้ที่เกิดในป่ายิ่งมีมากก็ยิ่งดี

ต้นไม้ที่ยืนต้นอยู่โดดเดี่ยว

ถึงจะใหญ่โต ลมย่อมพัดให้หักโค่นได้

รุกขธัมมชาดกที่ ๔ จบ


๕. มัจฉชาดก (๗๕)


ว่าด้วยปลาอ้อนวอนขอฝน


(ปลาโพธิสัตว์เรียกพระเจ้าปัชชุนนเทพว่า)

{๗๕} [๗๕] ปัชชุนนเทพ ท่านจงร้องคำรามให้ฝนตกมา

ทำลายขุมทรัพย์ของฝูงกา ทำฝูงกาให้ได้รับความเศร้าโศก

และช่วยปลดเปลื้องข้าพเจ้าและหมู่ญาติ

ให้พ้นจากความเศร้าโศกเถิด

มัจฉชาดกที่ ๕ จบ


๖. อสังกิยชาดก (๗๖)


ว่าด้วยความไม่หวาดระแวง


(ฤๅษีโพธิสัตว์แสดงธรรมแก่พวกพ่อค้าเกวียนว่า)

{๗๖} [๗๖] เราไม่มีความหวาดระแวงในหมู่บ้าน

ทั้งไม่มีความกลัวในป่า

เรามุ่งขึ้นสู่ทางตรงด้วยเมตตาและกรุณา

อสังกิยชาดกที่ ๖ จบ



สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka