พระไตรปิฏก

{๘๓} [๘๓] บุคคลชื่อว่าเป็นมิตรเพราะเดินร่วมกัน ๗ ก้าวเท่านั้น

ชื่อว่าเป็นสหายเพราะเดินร่วมกัน ๑๒ ก้าว

ชื่อว่าเป็นญาติเพราะอยู่ร่วมกัน ๑ เดือนหรือครึ่งเดือน

ชื่อว่าเสมอกับตนก็เพราะอยู่ร่วมกันยิ่งกว่านั้น

ข้าพเจ้านั้นจะพึงละทิ้งมิตรที่ชื่อกาฬกัณณีซึ่งสนิทสนมกันมานาน

เพราะเหตุแห่งความสุขส่วนตัวได้อย่างไร







(เศรษฐีโพธิสัตว์แก้ปัญหาของบุตรชายถามถึงช่องทางแห่งประโยชน์ว่า)

{๘๔} [๘๔] บุคคลควรปรารถนาลาภอย่างยิ่ง คือ

(๑) ความไม่มีโรค (๒) ศีล

(๓) การคล้อยตามความรู้ของท่านผู้ฉลาด (๔) การสดับตรับฟัง

(๕) การประพฤติสมควรแก่ธรรม (๖) ความที่จิตไม่หดหู่

คุณธรรม ๖ ประการนี้เป็นช่องทางหลักแห่งประโยชน์







(พระศาสดาตรัสเปรียบการบริโภคกามคุณเหมือนการบริโภคผลไม้มีพิษแก่ กุลบุตรผู้บวชถวายชีวิตว่า)

{๘๕} [๘๕] บุคคลใดไม่รู้จักโทษในอนาคตแล้วมัวแต่เสพกามอยู่

ในที่สุด กามทั้งหลายในคราวให้ผลย่อมขจัดบุคคลนั้น

เช่นเดียวกับผลไม้มีพิษชื่อกิมปักกะ ๑ ขจัดผู้บริโภค



๑ กิมปักกะ คือ ผลไม้มีพิษชนิดหนึ่งมีสีกลิ่นและรสน่ารับประทาน (ขุ.ชา.อ. ๒/๘๕/๑๗๔)