พระไตรปิฏก

(รุกขเทวดาสรรเสริญมิตตธรรมของพระโพธิสัตว์ว่า)

{๑๒๑} [๑๒๑] บุคคลเสมอกัน ประเสริฐกว่ากัน

หรือเลวกว่ากันก็ตาม ก็ควรทำมิตรไมตรีกันไว้

เพราะว่า มิตรเหล่านั้นเมื่อความเสื่อมเกิดขึ้น

ก็พึงทำประโยชน์อันอุดมให้ได้

เหมือนเราผู้เป็นเทวดาสถิตอยู่ที่ต้นรุจา

กับเทวดาผู้สถิตอยู่ที่กอหญ้าทำมิตรไมตรีกัน







(นายควาญช้างกราบทูลพระราชาว่า)

{๑๒๒} [๑๒๒] คนมีปัญญาทรามได้ยศแล้ว

ประพฤติสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์แก่ตนเอง

ปฏิบัติเพื่อเบียดเบียนตนเองและผู้อื่น







(อาจารย์ทิศาปาโมกข์คิดถึงเหตุที่ไม่อาจให้คนมีปัญญาอ่อนศึกษาได้ จึงกล่าวว่า)