Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 52

<< | หน้าที่ 52 | >>
๖. อสิลักขณชาดก (๑๒๖)


ว่าด้วยผู้รู้ลักษณะดาบ


(พระราชาทรงพระสรวลต่อพราหมณ์ ได้ตรัสบอกเหตุที่พระองค์ทรงจามแล้ว ได้พระราชธิดาและได้ราชสมบัติว่า)

{๑๒๖} [๑๒๖] เหตุการณ์อย่างเดียวกันนั้นนั่นแหละเป็นผลดีแก่คนหนึ่ง

แต่กลับเป็นผลร้ายแก่อีกคนหนึ่ง

เพราะฉะนั้น เหตุการณ์อย่างเดียวกันนั้นนั่นแหละ

มิใช่จะเป็นผลดีไปทั้งหมด หรือมิใช่จะเป็นผลร้ายไปทั้งหมด

อสิลักขณชาดกที่ ๖ จบ


๗. กลัณฑุกชาดก (๑๒๗)


ว่าด้วยชาติกำเนิดของนายกลัณฑุกะ


(ลูกนกแขกเต้าโพธิสัตว์กล่าวเตือนทาสกลัณฑุกะว่า)

{๑๒๗} [๑๒๗] เราเที่ยวอยู่ในป่ายังรู้ชาติกำเนิดของเจ้าได้

นายของเจ้าทราบแน่ชัดแล้วต้องจับเจ้าไป

เจ้ากลัณฑุกะ เจ้าจงดื่มนมสดเสียเถิด

กลัณฑุกชาดกที่ ๗ จบ


๘. พิฬารวตชาดก (๑๒๘)


ว่าด้วยวัตรของแมว


(พญาหนูโพธิสัตว์กล่าวตำหนิสุนัขจิ้งจอกว่า)

{๑๒๘} [๑๒๘] ผู้ใดกล่าวเชิดชูธรรมให้เป็นธงชัย

ล่อลวงให้เหล่าสัตว์ตายใจแล้วซ่อนตนประพฤติชั่ว

ความประพฤติของผู้นั้นชื่อว่าเป็นความประพฤติของแมว

พิฬารวตชาดกที่ ๘ จบ



สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka