พระไตรปิฏก

(พราหมณ์ปุโรหิตโพธิสัตว์ของพระเจ้าสุสีมะ กราบทูลเรื่องที่ได้ทราบข่าวมาว่า)

{๑๗๕} [๒๕] ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงพระนามว่าสุสีมะ ช้างดำมีงาขาว

ของพระองค์เหล่านี้ ๑๐๐ กว่าเชือก ประดับด้วยข่ายทองคำ

พระเจ้าสุสีมะ พระองค์ยังทรงระลึกถึงการกระทำของพระชนก

และพระอัยยกาของพระองค์หรือ จึงตรัสว่า

เราจะให้ช้างเหล่านั้นแก่พราหมณ์เหล่าอื่น พระเจ้าข้า

(พระเจ้าสุสีมะทรงสดับคำของพระโพธิสัตว์แล้วตรัสว่า)

{๑๗๖} [๒๖] นี่พ่อมาณพ ช้างดำมีงาขาวของเราเหล่านี้

๑๐๐ กว่าเชือก ประดับด้วยข่ายทองคำ

เรายังระลึกถึงการกระทำของพระบิดาและพระอัยยกา

จึงพูดว่า เราจะให้ช้างเหล่านั้นแก่พราหมณ์เหล่าอื่น







(พระเจ้าพรหมทัตตรัสถามพญาแร้งโพธิสัตว์ว่า)

{๑๗๗} [๒๗] ธรรมดานกแร้งย่อมเห็นซากศพได้ไกลถึงร้อยโยชน์มิใช่หรือ

เพราะเหตุไร เจ้าแม้มาใกล้ข่ายและบ่วงแล้วก็ไม่รู้

(พญาแร้งโพธิสัตว์กราบทูลว่า)

{๑๗๘} [๒๘] เมื่อใดสัตว์มีความเสื่อมในขณะจะสิ้นชีวิต

เมื่อนั้นถึงจะมาใกล้ข่ายและบ่วงก็ไม่รู้