พระไตรปิฏก

(ลูกราชสีห์โพธิสัตว์ตัวหนึ่งได้ยินเสียงลูกของสุนัขจิ้งจอก จึงถามพ่อว่า)

{๒๒๕} [๗๕] ราชสีห์ตัวนั้นมีนิ้วอย่างราชสีห์ มีเล็บอย่างราชสีห์

ยืนอยู่ด้วยเท้าราชสีห์เพียงตัวเดียวเท่านั้นในหมู่ราชสีห์

บันลือเสียงเพี้ยนไปเป็นอย่างอื่น

(ราชสีห์โพธิสัตว์บอกให้ลูก ๆ รู้ว่าเป็นพี่น้องกัน จึงสอนลูกสุนัขจิ้งจอกว่า)

{๒๒๖} [๗๖] นี่เจ้าลูกราชสีห์ เจ้าอย่าบันลืออีกเลย

จงเงียบเสียงอยู่ในป่าเถิด

พวกเขาจะพึงรู้จักเจ้าด้วยเสียงนั่นแหละ

เพราะเสียงของเจ้าไม่เหมือนกับเสียงของพ่อเจ้า







(พระโพธิสัตว์เสวยพระชาติเป็นชาวนาได้ยินเสียงลาปลอมร้อง ก็รู้ว่าเป็นลา จึงกล่าวคาถาว่า)

{๒๒๗} [๗๗] นั่นไม่ใช่เสียงบันลือของราชสีห์

ไม่ใช่เสียงของเสือโคร่ง ไม่ใช่เสียงของเสือเหลือง

ลาชั่วช้าคลุมตัวด้วยหนังราชสีห์ร้องอยู่

(พ่อค้ามาเห็นลาถึงความบอบช้ำ จึงกล่าวคาถาที่ ๒ ว่า)

{๒๒๘} [๗๘] ลาเอาหนังราชสีห์คลุมตัว

เคี้ยวกินข้าวเหนียวอันเขียวสดเป็นเวลานาน

มันร้องออกมานั้นแหละ จึงทำร้ายตัวเอง