พระไตรปิฏก

(ฤๅษีโพธิสัตว์บอกเหตุแก่ดาบสทั้งหลายว่า)

{๒๔๓} [๙๓] บุคคลเห็นคนผู้เป็นศัตรูกันแล้วย่อมไม่ยิ้มแย้ม

ไม่ชื่นชมศัตรูนั้น เมื่อสบตากันก็เบือนหน้าไปทางอื่น

และประพฤติตรงกันข้าม

{๒๔๔} [๙๔] อาการทั้งหลายปรากฏที่ศัตรู

บัณฑิตเห็นแล้ว ฟังแล้วซึ่งอาการเหล่านั้น

พึงรู้ได้ว่า ผู้นี้เป็นศัตรูของเรา







(พราหมณ์ถามนกราธโพธิสัตว์ว่า)

{๒๔๕} [๙๕] ลูกเอ๋ย พ่อเพิ่งกลับมาจากที่ค้างแรม มาถึงเดี๋ยวนี้เอง

ยังไม่นานนักลูกเอ๋ย แม่ของเจ้าไม่ไปคบหาชายอื่นหรือ

(นกราธโพธิสัตว์แจ้งให้พราหมณ์ทราบว่า)

{๒๔๖} [๙๖] ธรรมดาบัณฑิตเมื่อกล่าวคำจริง

แต่คำนั้นเป็นการกล่าวถึงความไม่ดีจะพึงหมกไหม้

เหมือนนกแขกเต้าชื่อโปฏฐปาทะหมกไหม้อยู่ที่เถ้าไฟในเตา







(คหบดีโพธิสัตว์เห็นกิริยาของภรรยาและชายชู้ เมื่อจะประกาศเนื้อความนั้น จึงกล่าวว่า)