พระไตรปิฏก

{๓๓๔} [๑๘๔] สุนัขที่ไม่กัดกินเชือกหนังนี้โง่จริง

ธรรมดาบุคคลควรจะเปลื้องตนจากเครื่องผูก

กินแล้วกลับบ้าน

(สุนัขได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

{๓๓๕} [๑๘๕] คำที่ท่านกล่าวนั้นยังฝังใจข้าพเจ้า

และข้าพเจ้าตั้งใจว่าจะรอจนกว่าคนจะนอนหลับ







(นักขับร้องโพธิสัตว์กล่าวกับท้าวสักกะว่า)

{๓๓๖} [๑๘๖] ข้าพระองค์ได้สอนศิษย์ให้เรียนการดีดพิณ ๗ สาย

มีเสียงอันไพเราะ น่าจับจิตจับใจ

เขากลับมาท้าทายข้าพระองค์แข่งขันดีดพิณสู้กันบนเวที

ท้าวโกสีย์ ขอพระองค์จงเป็นที่พึ่งของข้าพระองค์เถิด

(ท้าวสักกะสดับคำของพระโพธิสัตว์แล้ว จึงตรัสว่า)

{๓๓๗} [๑๘๗] เพื่อนเอ๋ย เราจะเป็นที่พึ่ง

เราเป็นคนบูชาอาจารย์

ศิษย์จักชนะท่านไม่ได้ ส่วนท่านจะชนะศิษย์ นะอาจารย์







(ฤๅษีโพธิสัตว์เมื่อปริพาชกหนีไปแล้ว จึงแสดงธรรมแก่บริษัทซึ่งนั่งประชุมกัน อยู่ว่า)