Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 118

<< | หน้าที่ 118 | >>
๘. กิงสุโกปมชาดก (๒๔๘)


ว่าด้วยคนไม่รู้ธรรมด้วยญาณย่อมสงสัยในธรรม


(พระเจ้าพรหมทัตตรัสกับพระราชโอรสทั้ง ๔ พระองค์ว่า)

{๓๔๖} [๑๙๖] เจ้าทั้งหมดได้เห็นต้นทองกวาวมาแล้ว

เพราะเหตุไรจึงสงสัยในต้นทองกวาวนั้นเล่า

เพราะพวกเจ้ามิได้สอบถามนายสารถี

ให้รอบคอบทุกสถานะใช่ไหม

(พระศาสดาทรงแสดงเหตุนี้กับภิกษุทั้งหลายแล้ว จึงตรัสว่า)

{๓๔๗} [๑๙๗] บุคคลเหล่าใดยังไม่รู้ธรรมทั้งหลายด้วยญาณทั้งปวง

บุคคลเหล่านั้นยังสงสัยในธรรมทั้งหลาย

เหมือนพระราชภาดา ๔ พระองค์สงสัยในต้นทองกวาว

กิงสุโกปมชาดกที่ ๘ จบ


๙. สาลกชาดก (๒๔๙)


ว่าด้วยสาลกวานร


(หมองูคิดจะจับลิง จึงเกลี้ยกล่อมลิงว่า)

{๓๔๘} [๑๙๘] พ่อสาลกวานร เจ้าเป็นลูกคนเดียวของพ่อ

และเจ้าจักได้เป็นใหญ่ในโภคะในตระกูลของพ่อ

ลงมาจากต้นไม้เถิด มาเถิดลูกพ่อ

เราจะพากันกลับบ้านเดี๋ยวนี้

(ลิงได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

{๓๔๙} [๑๙๙] ท่านเข้าใจว่าเราเป็นสัตว์ใจดีมิใช่หรือ

ไฉนจึงเฆี่ยนตีเราด้วยเรียวไผ่

เราพอใจอยู่ในป่ามะม่วงที่มีผลสุก

ท่านจงกลับไปบ้านตามสบายเถิด

สาลกชาดกที่ ๙ จบ



สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka