พระไตรปิฏก

{๓๗๘} [๒๗] พ่อผู้ดำรงอยู่ในมนุษยโลกนี้

กำลังตกอยู่ในวิสัยของพญามัจจุราช มาถึงสถานที่นี้ได้

เพราะการช่วยเหลืออันแสนยากของดาบสนั้น

ลูกเอ๋ย ติรีฏวัจฉดาบสเป็นผู้สมควรแก่ลาภ ๑

พวกเจ้าจงถวายปัจจัยที่ควรบริโภค

จงบูชาด้วยปัจจัยที่ควรบูชาแก่ท่านเถิด







(บุรุษโลเลคนหนึ่งได้เห็นวิธีเสวยพระกระยาหารของพระเจ้าโภชนสุทธิกโพธิสัตว์ ตกอยู่ในอำนาจของความอยาก จึงกล่าว ๒ คาถาทูลว่า)

{๓๗๙} [๒๘] สัตว์ทั้งหลายที่ตกอยู่ในอำนาจของตัณหาไปยังสถานที่ไกล

เพื่อจะขอแม้กับคนที่เป็นศัตรูเพื่อประโยชน์แก่ท้องใด

ข้าพระองค์เป็นทูตของท้องนั้น ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมทัพ

ขอพระองค์อย่าทรงพิโรธข้าพระองค์เลย

{๓๘๐} [๒๙] มนุษย์ทั้งหลายตกอยู่ในอำนาจของท้องใดทั้งกลางวันกลางคืน

ข้าพระองค์เป็นทูตของท้องนั้น ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมทัพรถ

ขอพระองค์อย่าทรงพิโรธข้าพระองค์เลย

(พระราชาได้สดับคำของบุรุษนั้นแล้ว จึงตรัสว่า)

{๓๘๑} [๓๐] พ่อพราหมณ์ เราจะให้โคแดงสัก ๑,๐๐๐ ตัว

พร้อมกับโคจ่าฝูงแก่ท่าน เพราะทูตจะไม่ให้แก่ทูตได้อย่างไร

แม้เราก็เป็นทูตของท้องนั้นเหมือนกัน





๑ ลาภ ในที่นี้หมายถึงการได้ปัจจัย ๔ (ขุ.ชา.อ. ๔/๒๗/๔๙)