พระไตรปิฏก

(พระโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าว ๒ คาถาว่า)

{๓๙๕} [๔๔] เมื่อมรณภัยนั้นปรากฏเฉพาะหน้า

เพราะเห็นพวกโจรยิงลูกธนูแหลมคมด้วยความว่องไว

และถือดาบที่ทาน้ำมันอันคมกริบ

ข้าพเจ้ากลับยินดีและพอใจมากที่สุด

{๓๙๖} [๔๕] ข้าพเจ้านั้นมีความยินดีจึงย่ำยีศัตรูได้

ข้าพเจ้าได้สละชีวิตไว้ก่อนแล้ว เพราะเมื่อยังอาลัยในชีวิต

บุคคลกล้าหาญจะกระทำกิจของผู้กล้าหาญในกาลใด ๆ ไม่ได้เลย







(ลูกลาได้เข้าไปหาแม่ลาแล้วถามว่า)

{๓๙๗} [๔๖] แม่เป็นโรคผอมเหลืองไม่ใยดีอาหารเพราะม้าตัวใด

ม้านั้นคือตัวนี้มาภักดีแล้ว

บัดนี้ เพราะเหตุไร แม่จึงให้ม้านั้นหนีไปเสียเล่า

(แม่ลาได้ฟังคำของลูก จึงกล่าวว่า)

{๓๙๘} [๔๗] ก็ถ้าความเชยชิดเกิดมีแต่แรกพบ

ชื่อเสียงของสตรีจะเสียหาย

เพราะเหตุนั้น ลูกเอ๋ย แม่จึงทำให้ม้านั้นหนีไป

(พระศาสดาได้ตรัสพระคาถาว่า)

{๓๙๙} [๔๘] หญิงใดไม่ปรารถนาชายมียศศักดิ์

เกิดในตระกูลสูงที่เขาชักนำมาแล้ว จะเสียใจไปนานแสนนาน

เหมือนภัททลีแม่ลาเสียใจเพราะคิดถึงม้าสินธพที่ชื่อวาตัคคะ