พระไตรปิฏก

(ดาบสโกงคิดจะลวงจับนกพิราบกิน จึงได้กล่าว ๒ คาถาว่า)

{๔๓๐} [๗๙] โรมกะ เราอยู่ในถ้ำศิลามา ๕๐ กว่าปี

เมื่อก่อนนกทั้งหลายไม่หวาดระแวง

ไว้ใจจึงบินมาเกาะที่มือเรา

{๔๓๑} [๘๐] วักกังคะ คราวนี้ทำไม

นกเหล่านั้นจึงพยายามหนีไปอยู่ซอกเขาแห่งอื่น

นกทั้งหลายไม่นับถือเราเหมือนเมื่อก่อนกระมัง

หรือจากไปเสียนาน จึงจำเราไม่ได้

หรือนกพวกนี้มิใช่นกพวกนั้น

(นกพิราบโพธิสัตว์ได้ยินดังนั้น จึงกล่าวว่า)

{๔๓๒} [๘๑] พวกเราจำท่านได้ดี ไม่ลืมหรอก

ท่านก็คือดาบสรูปนั้นแหละ พวกเราก็ไม่ใช่นกพวกอื่น

แต่จิตของท่านประทุษร้ายในสัตว์เหล่านี้

ท่านอาชีวก เพราะเหตุนั้น พวกเราจึงกลัวท่าน







(รุกขเทวดาได้กล่าวกับกระบือโพธิสัตว์ว่า)

{๔๓๓} [๘๒] เพราะมุ่งหมายประโยชน์อะไรต่อลิงผู้มีจิตกลับกลอก

มีปกติประทุษร้ายมิตร ท่านจึงอดกลั้นทุกข์นี้ไว้

เหมือนคนอดกลั้นต่อเจ้านาย

ผู้ให้สิ่งที่ต้องการได้ทุกอย่าง