พระไตรปิฏก

(อำมาตย์โพธิสัตว์คิดช่วยเหลือพระนางสุชาดาเทวี จึงกราบทูลว่า)

{๕๒๕} [๒๔] ข้าแต่มหาราช โทษคือความประมาทเลินเล่อเหล่านี้

ย่อมมีแก่หญิงผู้ได้ยศ

ขอพระองค์โปรดทรงละเว้นแก่พระนางสุชาดา

ข้าแต่สมมติเทพ ขอพระองค์อย่าทรงพิโรธ

ต่อพระนางสุชาดานั้นเลย







(รุกขเทวดาโพธิสัตว์ถามพราหมณ์ผู้มากวาดโคนต้นไม้ว่า)

{๕๒๖} [๒๕] พราหมณ์ ท่านก็รู้อยู่ว่า

ไม้ใบต้นนี้ไม่มีจิตใจ ไม่ได้ยินเสียง และไม่มีความรู้สึก

เพราะเหตุไร ท่านจึงไม่ลืม

เพียรพยายามถามอยู่เป็นนิตย์ถึงการนอนเป็นสุข

(พราหมณ์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวตอบว่า)

{๕๒๗} [๒๖] ต้นไม้ใหญ่ปรากฏได้ในที่ไกล

ตั้งอยู่ในภูมิประเทศที่ราบเรียบ เป็นที่สถิตของเทพยดา

เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงนอบน้อมไม้ใบต้นนี้

และเทพยดาผู้สถิตอยู่ในไม้ใบต้นนี้ เพราะเหตุแห่งทรัพย์

(รุกขเทวดาโพธิสัตว์เลื่อมใสต่อพราหมณ์ จึงกล่าวว่า)

{๕๒๘} [๒๗] พราหมณ์ ข้าพเจ้านั้นเพ่งถึง

ความเป็นผู้รู้อุปการคุณที่ท่านทำแล้ว

จักตอบแทนท่านตามอานุภาพของตน

ก็การที่ท่านมาในสำนักของสัตบุรุษทั้งหลาย

แล้วทำการขวนขวายจะพึงไร้ผลได้อย่างไร