พระไตรปิฏก

(ดาบสโพธิสัตว์จึงกล่าวว่า)

{๕๗๗} [๗๖] ถ้าใจของเธอไม่ถูกกรรมชั่วประทุษร้าย

กรรมชั่วที่นายพรานทำเพราะอาศัยเธอ ก็ไม่ถูกต้องเธอ

บาปก็ไม่แปดเปื้อนเธอผู้เป็นคนดี ผู้ขวนขวายน้อย







(พระราชเทวีตรัสกับอำมาตย์ว่า)

{๕๗๘} [๗๗] พระราชาเมื่อไม่พระราชทานภูเขาด้วยเพียงพระวาจา

ชื่อว่าไม่ทรงสละสิ่งที่ควรสละได้ง่ายหนอ

ก็เมื่อพระองค์ไม่ทรงสละสิ่งนั้น ฉันจะพึงให้อะไร

พระราชาไม่พระราชทานภูเขาด้วยพระวาจา

(พระราชาตรัสว่า)

{๕๗๙} [๗๘] งานใดควรทำ พึงพูดถึงแต่งานนั้นเถิด

งานใดไม่ควรทำ ก็อย่าพูดถึงงานนั้นเลย

คนไม่ทำ เอาแต่พูด บัณฑิตย่อมรู้ทัน

(พระราชเทวีกราบทูลว่า)

{๕๘๐} [๗๙] ข้าแต่ราชบุตร ขอความนอบน้อมจงมีแด่พระองค์

พระองค์ดำรงอยู่ในสัจจธรรม

ถึงแม้จะถูกเนรเทศ

ก็ยังมีพระหฤทัยยินดีในสัจจธรรม

(อำมาตย์โพธิสัตว์ได้ฟังพระเสาวนีย์ของพระเทวีผู้ตรัสคุณความดีของพระราชา อยู่อย่างนั้น จึงประกาศคุณความดีของพระราชเทวีว่า)