Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 171

<< | หน้าที่ 171 | >>
(นักฟ้อนกล่าวว่า)

{๕๗๒} [๗๑] นางสามายังไม่ตายเลย และไม่ต้องการชายอื่น ได้ข่าวว่า

นางสามากินอาหารมื้อเดียว ยังต้องการแต่ท่านเท่านั้น

(โจรโพธิสัตว์กล่าวว่า)

{๕๗๓} [๗๒] นางสามาได้เปลี่ยนเอาเราผู้ไม่เคยเชยชิด

กับชายผู้เคยเชยชิดกันมานาน

นางสามาคงจะเปลี่ยนเอาชายอื่นผู้ไม่ใช่ขาประจำ

กับเราผู้เป็นขาประจำแน่นอน เราจะไปจากที่นี้ให้ไกลแสนไกล

กณเวรชาดกที่ ๘ จบ


๙. ติตติรชาดก (๓๑๙)


ว่าด้วยนกกระทา


(นกกระทาถามดาบสโพธิสัตว์ว่า)

{๕๗๔} [๗๓] พระคุณเจ้าผู้เจริญ ข้าพเจ้าอยู่สบายดี

และได้บริโภคอาหารตามชอบใจ ข้าพเจ้ากำลังอยู่ในอันตราย

คติของข้าพเจ้าจะเป็นอย่างไรหนอ

(ดาบสโพธิสัตว์ตอบปัญหาของนกกระทาว่า)

{๕๗๕} [๗๔] ปักษี ถ้าใจของเธอไม่น้อมไปเพื่อกรรมชั่ว

บาปก็ไม่แปดเปื้อนเธอผู้เป็นคนดี

ไม่ขวนขวายในการกระทำกรรมชั่ว

(นกกระทาได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

{๕๗๖} [๗๕] นกกระทาจำนวนมากมาด้วยเข้าใจว่า

ญาติของพวกเราจับอยู่ที่นี้

ย่อมประสบเคราะห์กรรมเพราะอาศัยข้าพเจ้า

ใจข้าพเจ้ารังเกียจในกรรมชั่วนั้น


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka