พระไตรปิฏก

(พระโพธิสัตว์แสดงธรรมแก่มหาชนว่า)

{๖๑๐} [๑๐๙] ตาปสินีผู้เจริญไปอยู่ในหมู่ชนเป็นจำนวนมากที่ตายแล้ว

นางผู้อยู่ร่วมกับพวกคนตายเหล่านั้นจะมีประโยชน์อะไรแก่เรา

เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่เศร้าโศกถึง

นางสัมมิลลหาสินีตาปสินีผู้เป็นที่รัก

{๖๑๑} [๑๑๐] ถ้าบุคคลจะพึงเศร้าโศกถึงความตายที่ไม่มีแก่สัตว์ผู้เศร้าโศก

ควรเศร้าโศกถึงตนผู้ตกอยู่ในอำนาจของมัจจุทุกเมื่อเถิด

{๖๑๒} [๑๑๑] อายุสังขารจะติดตามสัตว์ผู้ยืน นั่ง นอน

และเดินไปมาเท่านั้นก็หาไม่

วัยย่อมติดตามเหล่าสัตว์แม้กระทั่งลืมตาและหลับตา

{๖๑๓} [๑๑๒] เมื่อความพลัดพรากมีอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย

ในอัตภาพที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้อย่างนี้

บุคคลควรเอ็นดูสัตว์ที่ยังเป็นอยู่ยังเหลืออยู่

ไม่ควรเศร้าโศกถึงสัตว์ที่ตายไปแล้ว







(นกแขกเต้าโปฏฐปาทะกล่าวกับนกแขกเต้าราธโพธิสัตว์ผู้เป็นพี่ชายว่า)

{๖๑๔} [๑๑๓] เมื่อก่อน เราได้ข้าวและน้ำใดจากราชสำนัก

บัดนี้ ข้าวและน้ำนั้นไปหาลิง ๑ เท่านั้น พี่ราธะ

เรากลับไปป่ากันเถิด เพราะพระเจ้าธนัญชัยไม่สักการะเราแล้ว

๑ แปลถอดความจากคำบาลีว่า สาขมิค แปลว่า เนื้อที่อยู่บนกิ่งไม้