พระไตรปิฏก

(นกราธโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

{๖๑๕} [๑๑๔] น้องโปฏฐปาทะเอ๋ย โลกธรรมในหมู่มนุษย์เหล่านี้

คือ ความมีลาภ ไม่มีลาภ มียศ ไม่มียศ

นินทา สรรเสริญ สุข และทุกข์ เป็นของไม่เที่ยง

เจ้าอย่าเศร้าโศกไปเลย จะเศร้าโศกไปทำไม

(นกโปฏฐปาทะกล่าวว่า)

{๖๑๖} [๑๑๕] พี่ราธะ พี่เป็นบัณฑิตแแท้ ๆ ย่อมรู้ประโยชน์ที่ยังไม่มาถึง

ทำอย่างไร เราจะเห็นลิงชั่วถูกไล่ออกจากราชตระกูล

(นกราธโพธิสัตว์กล่าวว่า)

{๖๑๗} [๑๑๖] ลิงกาฬพาหุกระดิกหู กลอกหน้ากลอกตา

ทำให้พระราชกุมารหวาดกลัวอยู่บ่อย ๆ

มันจะทำตนเองให้อดข้าวและน้ำ ๑







(ปุโรหิตโพธิสัตว์ยืนอยู่ในที่ใกล้พระราชา ได้พรรณนาศีลด้วยคาถานี้ว่า)

{๖๑๘} [๑๑๗] ได้ยินว่า ศีลเป็นสิ่งดีงาม ศีลเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมในโลก

ดูเถิด นาคที่มีพิษร้ายแรงยังไม่เบียดเบียนใคร ๆ

เพราะสำนึกอยู่ว่าตนมีศีล

(พระโพธิสัตว์เห็นโทษของกามแล้ว จึงกล่าวว่า)

{๖๑๙} [๑๑๘] ตราบใด เหยี่ยวนั้นยังคาบชิ้นเนื้อใด ๆ อยู่

ตราบนั้น เหยี่ยวทั้งหลายในโลกก็พากันรุมจิกตีกัน

แต่พวกมันจะไม่เบียดเบียนเหยี่ยวที่ไม่มีความกังวล

๑ แปลถอดความจากคำบาลีว่า เยนารกา ฐสฺสติ อนฺนปานา แปลว่า อยู่ห่างไกลจากข้าวและน้ำ