พระไตรปิฏก

(เศรษฐีได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

{๖๔๘} [๑๔๗] พวกข้าพเจ้าถวายอาสนะ น้ำดื่ม

และน้ำมันทาเท้า ทุกสิ่งทุกเมื่อ

นี้เป็นหน้าที่ในตระกูลครั้งปู่ย่าตายายของข้าพเจ้า

{๖๔๙} [๑๔๘] พวกข้าพเจ้าบำรุงสมณะและพราหมณ์โดยเคารพ

ในกาลทุกเมื่อเหมือนญาติผู้ใหญ่

นี้เป็นธรรมในตระกูลครั้งบิดาและปู่ของข้าพเจ้า







(ในเวลาที่พระโอรสมีพระชนมายุ ๑๖ พรรษา ขณะที่กำลังเสวยพระกระยาหารเย็น พระราชาแห่งกรุงพาราณสีตรัสกับพระโอรสว่า)

{๖๕๐} [๑๔๙] แกลบก็ปรากฏโดยความเป็นแกลบ

และข้าวสารก็ปรากฏโดยความเป็นข้าวสารแก่หนูทั้งหลาย

แต่พวกหนูเว้นแกลบเสียแล้วเคี้ยวกินเฉพาะข้าวสารเท่านั้น

(ในเวลามีการเข้าเฝ้าเป็นการใหญ่ พระราชาตรัสว่า)

{๖๕๑} [๑๕๐] การปรึกษากันในป่าก็ดี การกระซิบกันในบ้านก็ดี

การวางแผนฆ่าเราก็ดี ทั้งหมดนั้นเรารู้แล้ว

(ครั้นพระราชาประทับยืนอยู่ที่หัวบันได ก็ตรัสว่า)

{๖๕๒} [๑๕๑] ได้ยินว่า พ่อของลิงกัดผล(ลูกอัณฑะ)ของลูกลิง

ที่เกิดตามธรรมชาติเสียตั้งแต่ยังเล็กอยู่

(พระราชาประทับยืนที่ธรณีประตู ตรัสอีกว่า)

{๖๕๓} [๑๕๒] การที่เจ้ากระสับกระส่ายอยู่เหมือนแพะตาบอดในไร่ผักกาด

และเจ้านอนอยู่ใต้แท่นบรรทม ทั้งหมดนั้นเรารู้แล้ว