Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 198

<< | หน้าที่ 198 | >>
(พระราชาตรัสบอกปัญหาข้อที่ ๔ ตามที่เทวดาถามว่า)

{๗๐๑} [๒๐๐] บุคคลนำข้าว น้ำ ผ้า และเสนาสนะไป

พวกเขาผู้นำไปกลับเป็นที่รักโดยแท้

พวกเขากลับเป็นที่รักเพราะเหตุแห่งการนำสิ่งของไป

พระองค์ทรงเห็นว่าเป็นใคร

เทวตาปัญหชาดกที่ ๑๐ จบ


จูฬกุณาลวรรคที่ ๕ จบ


รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ


๑. กุณฑลิกชาดก ๒. วานรชาดก

๓. กุนตินีชาดก ๔. อัมพชาดก

๕. คชกุมภชาดก ๖. เกสวชาดก

๗. อยกูฏชาดก ๘. อรัญญชาดก

๙. สันธิเภทชาดก ๑๐. เทวตาปัญหชาดก

รวมวรรคที่มีในนิบาตนี้ คือ


๑. กาลิงควรรค ๒. ปุจิมันทวรรค

๓. กุฏิทูสกวรรค ๔. โกกิลวรรค

๕. จูฬกุณาลวรรค

จตุกกนิบาต จบ


๑ มโหสธบัณฑิตโพธิสัตว์เฉลยปัญหาว่า ผู้ใช้มือเท้าทุบตีผู้อื่น คือเด็กเล็ก ๆ ผู้ถูกทุบตี คือมารดา ผู้ด่าผู้ อื่นตามชอบใจ คือมารดา ผู้ถูกด่า คือบุตร ผู้กล่าวตู่กันและกันด้วยคำไม่จริง คือคู่รักกัน ผู้ที่นำสิ่งของ ไป คือสมณพราหมณ์ ผู้ที่พอใจให้นำไป คือทายก (ขุ.ชา.อ. ๙/๒๐๐/๒๘๔-๒๘๗)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka