พระไตรปิฏก

{๗๐๖} [๕] ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นเจ้าแห่งทิศ

กษัตริย์ทรงใคร่ครวญก่อนแล้วจึงควรทำ

ไม่ทรงใคร่ครวญก่อนแล้วไม่ควรตัดสิน

ยศและเกียรติย่อมเจริญแด่พระราชาผู้ทรงใคร่ครวญก่อนแล้วจึงทำ







(บิดาของสุชาตกุมารโพธิสัตว์กล่าวว่า)

{๗๐๗} [๖] ทำไมหนอ ลูกดูเหมือนรีบเร่งเกี่ยวหญ้าสดเขียวขจี

แล้วกล่าวบ่นเพ้อกับโคแก่ที่ตายไปแล้วว่า

เจ้าจงกิน เจ้าจงกิน

[๗] โคที่ตายไปแล้วลุกขึ้นมาไม่ได้เพราะข้าวเพราะน้ำ

ลูกบ่นเพ้อไปเปล่า ๆ เหมือนคนไร้ความคิด

(สุชาตกุมารโพธิสัตว์กล่าวตอบว่า)

{๗๐๘} [๘] หัวของโคก็ยังมีอยู่เหมือนเดิม

สองเท้าหน้า สองเท้าหลัง หาง

และหูของโคก็ยังมีอยู่เหมือนเดิม

ผมสำคัญว่า โคตัวนี้จะพึงลุกขึ้นได้

[๙] ส่วนศีรษะ มือทั้ง ๒ และเท้าทั้ง ๒ ของคุณปู่ไม่ปรากฏเลย

คุณพ่อนั่นแหละร้องไห้อยู่ที่สถูปดิน เป็นคนไร้ความคิดมิใช่หรือ

(บิดาชมเชยบุตรว่า)

{๗๐๙} [๑๐] ลูกช่วยระงับพ่อผู้เร่าร้อนให้สงบ

ดับความกระวนกระวายทั้งหมดได้

เหมือนคนใช้น้ำราดดับไฟที่ติดเปรียง