พระไตรปิฏก

{๗๑๐} [๑๑] ลูกนั้นได้บรรเทาความเศร้าโศกของพ่อผู้กำลังเศร้าโศกถึงปู่

ชื่อว่าได้ช่วยถอนลูกศรคือความเศร้าโศก

ซึ่งเสียบที่หัวใจของพ่อขึ้นได้แล้วหนอ

[๑๒] พ่อผู้อันลูกได้ช่วยถอนลูกศรคือความเศร้าโศกขึ้นได้แล้ว

เป็นผู้ปราศจากความเศร้าโศก ไม่มีความขุ่นมัว

จะไม่เศร้าโศก ไม่ร้องไห้ เพราะได้ฟังคำของลูก ลูกเอ๋ย

{๗๑๑} [๑๓] นรชนทั้งหลายผู้มีปัญญา จะเป็นผู้อนุเคราะห์

ย่อมกระทำให้ผู้อื่นปราศจากความเศร้าโศก

เหมือนสุชาตกุมารทำให้บิดาปราศจากความเศร้าโศก







(พระโพธิสัตว์เป็นอาจารย์ทิศาปาโมกข์กล่าวสอนพรหมทัตตกุมารว่า)

{๗๑๒} [๑๔] พรหมทัตตกุมาร ความเกษมสำราญ ภิกษาที่หาได้ง่าย

ความสุขสำราญกาย ทั้งหมดนี้ไม่มีตลอดกาลเป็นนิตย์

เมื่อประโยชน์สิ้นไป ท่านอย่าได้หลงลืม

เหมือนคนเรือแตกท่ามกลางสาครเลย

{๗๑๓} [๑๕] คนทำกรรมใดไว้ย่อมเห็นกรรมนั้นในตน

คนทำกรรมดีย่อมได้รับผลดี

คนทำกรรมชั่วย่อมได้รับผลชั่ว

คนหว่านพืชเช่นใด ย่อมได้รับผลเช่นนั้น

(พรหมทัตตกุมารนั้นกำหนดคำของพระโพธิสัตว์ได้แล้ว บ่นเพ้ออยู่ว่า)

{๗๑๔} [๑๖] ท่านอาจารย์ปาราสริยะได้กล่าวคำใดไว้ว่า

ท่านอย่าได้ทำความชั่วที่ทำแล้วจะทำตนให้เดือดร้อนในภายหลัง

คำนี้เป็นคำของอาจารย์