Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 203

<< | หน้าที่ 203 | >>
[๒๒] เขากำลังถูกเผา ก็ไม่รู้ถึงความคร่ำครวญของพวกญาติ

เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่เศร้าโศกถึงเขา

เขาไปแล้วตามคติของเขา

(น้องสาวบอกเหตุที่ไม่ร้องไห้แก่ท้าวสักกะว่า)

{๗๑๙} [๒๓] ถ้าข้าพเจ้าร้องไห้ ก็จะพึงมีร่างกายผ่ายผอม

จะมีผลอะไรแก่ข้าพเจ้าเล่า

ญาติ มิตร สหายของข้าพเจ้าจะไม่มีความพอใจอย่างยิ่ง

[๒๔] พี่ชายของข้าพเจ้ากำลังถูกเผา

ก็ไม่รู้ถึงความคร่ำครวญของพวกญาติ

เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่เศร้าโศกถึงเขา

เขาไปแล้วตามคติของเขา

(ภรรยาบอกเหตุที่ไม่ร้องไห้แก่ท้าวสักกะว่า)

{๗๒๐} [๒๕] คนที่ร้องไห้ถึงคนที่ตายแล้ว เปรียบเสมือนทารกที่ร้องไห้

ต้องการดวงจันทร์ที่โคจรไปในอากาศ

[๒๖] สามีของข้าพเจ้ากำลังถูกเผา

ก็ไม่รู้ถึงความคร่ำครวญของพวกญาติ

เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่เศร้าโศกถึงเขา

เขาไปแล้วตามคติของเขา

(สาวใช้บอกเหตุที่ไม่ร้องไห้แก่ท้าวสักกะว่า)

{๗๒๑} [๒๗] คนที่ร้องไห้ถึงคนที่ตายแล้ว เป็นสิ่งไร้ประโยชน์

เปรียบเสมือนหม้อน้ำที่แตกแล้วจะประสานให้สนิทเหมือนเดิมไม่ได้

[๒๘] นายของข้าพเจ้ากำลังถูกเผา

ก็ไม่รู้ถึงความคร่ำครวญของพวกญาติ

เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่เศร้าโศกถึงเขา

เขาไปแล้วตามคติของเขา

อุรคชาดกที่ ๔ จบ



สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka