พระไตรปิฏก

[๑๒๑] พระองค์ได้บรรเทาความเศร้าโศกถึงบุตรของอาตมา

ผู้กำลังเศร้าโศก ชื่อว่าได้ช่วยถอนลูกศรคือความเศร้าโศก

ซึ่งเสียบหัวใจของอาตมาขึ้นได้แล้วหนอ

[๑๒๒] ท้าววาสวะ อาตมาซึ่งพระองค์ได้ช่วยถอนลูกศร

คือความเศร้าโศกขึ้นได้แล้วเป็นผู้ปราศจากความเศร้าโศก

ไม่มีความขุ่นมัว จึงไม่เศร้าโศก ไม่ร้องไห้

เพราะได้ฟังคำของพระองค์







(เวลาจะไปสระโบกขรณีเพื่อสรงสนาน พระราชาตรัสว่า)

{๘๑๓} [๑๒๓] คนบ่นเพ้ออยู่ว่า นางหนูไปไหน ไปที่ไหน

เราคนเดียวเท่านั้นรู้ว่า นางหนูถูกฆ่าอยู่ในบ่อน้ำ

(เวลาเสด็จเข้าไปยังปราสาท พระราชาเสด็จดำเนินสาธยายไปว่า)

{๘๑๔} [๑๒๔] เหตุที่เจ้าเที่ยวมองข้างโน้นข้างนี้ไปมาเสมือนหนึ่งลา

ทำให้เรารู้ว่า เจ้าฆ่านางหนูที่บ่อน้ำแล้ว

ยังปรารถนาจะกินพระเจ้ายวะอีก

(พระราชาเสด็จดำเนินท่องบ่นจนถึงหัวบันไดว่า)

{๘๑๕} [๑๒๕] นี่เจ้าโง่ เจ้ายังเป็นเด็กเล็กนัก ยังเป็นวัยรุ่น

มายืนถือท่อนไม้ยาว เราจักไม่ยอมให้ชีวิตแก่เจ้า

(พระราชารอดพ้นจากความตาย ทรงร่าเริงยินดี ทรงเปล่งอุทานว่า)

{๘๑๖} [๑๒๖] เราผู้ถูกบุตรปองฆ่า รอดพ้นจากความตาย

เพราะอยู่บนวิมานในอากาศก็หาไม่

เพราะบุตรสุดที่รักเสมอด้วยอวัยวะก็หาไม่

แต่เราพ้นจากความตายเพราะคาถาที่อาจารย์ผูกให้