พระไตรปิฏก

{๘๑๗} [๑๒๗] บุคคลควรเรียนสูตร ๑ ทุกอย่าง

ไม่ว่าจะเป็นชั้นต่ำ ชั้นสูง หรือปานกลาง

และควรรู้จุดมุ่งหมายของวิชาทุกอย่าง

แต่ว่าไม่ควรใช้วิชาทุกอย่าง

เวลาที่สูตรซึ่งได้ศึกษามาแล้วนำประโยชน์มาให้ก็ยังมีอยู่







(ภรรยาของจูฬธนุคคหบัณฑิตกล่าวกับนายโจรว่า)

{๘๑๘} [๑๒๘] พราหมณ์ ท่านถือเอาห่อเครื่องประดับทั้งหมดข้ามฝั่งไปแล้ว

จงรีบกลับมารับฉันข้ามไปจากฝั่งนี้โดยเร็ว ณ บัดนี้

(นายโจรได้ฟังดังนั้นยืนอยู่ที่ฝั่งโน้นกล่าวว่า)

{๘๑๙} [๑๒๙] นางผู้เจริญได้เปลี่ยนเอาเราผู้ไม่เคยเชยชิด

กับชายผู้เคยเชยชิดกันมานาน

นางผู้เจริญคงจะเปลี่ยนเอาชายอื่นผู้ไม่ใช่ขาประจำ

กับเราผู้เป็นขาประจำแน่นอน เราจะไปจากที่นี้ให้ไกลแสนไกล

(สุนัขจิ้งจอกได้ฟังดังนั้น จึงได้กล่าวว่า)

{๘๒๐} [๑๓๐] นี่ใครหัวเราะดังลั่นอยู่ที่พุ่มตะไคร่น้ำ

ที่นี้ไม่มีการฟ้อนรำ ขับร้อง ปรบมือ ประโคมดนตรี

นางผู้มีตะโพกอันผึ่งผาย งดงาม

เหตุไรหนอ ในเวลาที่ควรร้องไห้ เจ้ากลับหัวเราะ

(ภรรยาของจูฬธนุคคหบัณฑิตกล่าวว่า)

{๘๒๑} [๑๓๑] นี่สุนัขจิ้งจอกผู้ต่ำทราม โง่เขลา เจ้ามีปัญญาน้อย

เสื่อมสิ้นทั้งปลาทั้งชิ้นเนื้อแล้วซบเซาอยู่เหมือนคนกำพร้า

๑ คำว่า สูตร ในที่นี้ได้แก่ปริยัติ (ขุ.ชา.อ. ๔/๑๒๗/๔๔๑)