พระไตรปิฏก

(สุนัขจิ้งจอกกล่าวว่า)

{๘๒๒} [๑๓๒] โทษของผู้อื่นเห็นได้ง่าย

ส่วนโทษของตนเห็นได้ยาก

เจ้านั่นแหละเสื่อมสิ้นทั้งผัวทั้งชายชู้

ย่อมซบเซายิ่งกว่าเราเสียอีก

(ภรรยาของจูฬธนุคคหบัณฑิตกล่าวว่า)

{๘๒๓} [๑๓๓] พญาเนื้อผู้ต่ำทราม เรื่องนี้จริงดังที่ท่านพูด

เรานั้นไปจากที่นี้แล้ว จักอยู่ในอำนาจของผัวอย่างเดียว

(ท้าวสักกเทวราชสดับคำของนางผู้ทุศีลไร้อาจาระ จึงตรัสว่า)

{๘๒๔} [๑๓๔] ผู้ใดลักถาดดินไปได้ ถึงถาดสำริดผู้นั้นก็ลักไปได้

บาปที่เจ้าได้กระทำแล้วนั่นแหละ

เจ้าก็จักต้องกระทำมันอีก







(กาคิดจะกินปลา จึงกล่าวว่า)

{๘๒๕} [๑๓๕] บัดนี้แหละเราสบายแล้ว ไม่มีโรค

หมดเสี้ยนหนาม นกพิราบก็บินออกไปแล้ว

บัดนี้ เราจะทำตามความพอใจ

เพราะว่าเนื้อและผักที่เหลือจะทำให้เรามีกำลัง

(นกพิราบกลับมาเห็นกาถูกถอนขนทาด้วยน้ำเปรียงเน่า จึงเยาะเย้ยว่า)

{๘๒๖} [๑๓๖] นกยางอะไรนี่ มีหงอน เป็นโจร มีเมฆเป็นปู่

แม่นกยาง เจ้าจงลงมาข้างล่างนี้เถิด

กาสหายของเราเป็นสัตว์ดุร้าย