พระไตรปิฏก

(ท้าวเธอเมื่อจะบอกข้อความนั้นแก่ดาบสเหล่านั้น จึงกล่าวคาถาที่ ๖ ว่า)

{๙๕๖} [๑๒๗] ชนเหล่าใดให้อาหารแก่สมณะ พราหมณ์

และวณิพกอื่น ๆ แล้วบริโภคอาหารที่เหลือ

ชนเหล่านั้นชื่อว่าเป็นคนกินเดน







(นกคุ่มโพธิสัตว์กล่าวต้อนรับกาโลเลว่า)

{๙๕๗} [๑๒๘] คุณลุงกา ท่านกินอาหารอย่างดี ทั้งเนยใสและน้ำมัน

แต่ทำไมท่านจึงซูบผอมเล่า

(กาฟังคำของนกคุ่มนั้นแล้ว ได้กล่าวว่า)

{๙๕๘} [๑๒๙] เมื่อกาอยู่ในท่ามกลางศัตรู

แสวงหาเหยื่ออยู่ในหมู่ศัตรูนั้น

มีใจหวาดกลัวอยู่เป็นนิตย์

จะหาความมั่นใจได้ที่ไหน

{๙๕๙} [๑๓๐] พวกกามีใจหวาดกลัวอยู่เป็นนิตย์

ได้ก้อนข้าวมาด้วยกรรมอันชั่วช้า จึงไม่อิ่มหนำ

พ่อนกคุ่ม เพราะเหตุนั้น เราจึงซูบผอม

{๙๖๐} [๑๓๑] พ่อนกคุ่ม เจ้ากินหญ้าและพืชอย่างเลว

มีโอชาน้อย แต่ทำไมท่านจึงอ้วนพีเล่า

(นกคุ่มโพธิสัตว์บอกเหตุที่ตัวเองอ้วนว่า)

{๙๖๑} [๑๓๒] พวกนกคุ่มมักน้อยเพราะไม่คิดเรื่องอาหาร

และไม่ต้องไปหากินไกล เลี้ยงชีพด้วยอาหารตามมีตามได้

กาเอ๋ย เพราะเหตุนั้น เราจึงอ้วนพี