พระไตรปิฏก

(พกพรหมกราบทูลพระผู้มีพระภาคว่า)

{๑๐๓๕} [๖๘] ข้าแต่พระโคดม พวกข้าพระองค์ทั้ง ๗๒ คน

ได้กระทำบุญไว้ มีอำนาจ พ้นชาติและชรา

การถึงความเป็นพรหมนี้เป็นชาติสุดท้าย สำเร็จด้วยพระเวท

ชนทั้งหลายมิใช่น้อยกล่าวนมัสการพวกข้าพระองค์

(พระผู้มีพระภาคตรัสว่า)

{๑๐๓๖} [๖๙] ท้าวพกพรหม ท่านสำคัญอายุใดว่ายืนยาว

ความจริงอายุนั้นน้อย ไม่ยืนยาวเลย

เราตถาคตทราบอย่างชัดแจ้ง

ถึงอายุ ๑๐๐,๐๐๐ นิรัพพุทะของท่าน

(พกพรหมกราบทูลว่า)

{๑๐๓๗} [๗๐] ข้าแต่พระผู้มีพระภาค พระองค์ตรัสว่า

เราตถาคตเป็นผู้เห็นไม่มีที่สิ้นสุด

พ้นชาติ ชรา และความโศกเสียได้

พรตและศีลครั้งก่อนของข้าพระองค์เป็นเช่นไร

ขอพระองค์จงตรัสบอกพรตและศีล

ที่ข้าพระองค์ควรจะรู้แก่ข้าพระองค์

(พระผู้มีพระภาคตรัสว่า)

{๑๐๓๘} [๗๑] ท่านได้ช่วยให้มนุษย์เป็นจำนวนมากที่มีความกระหาย

ถูกความร้อนแผดเผาให้ได้ดื่มน้ำ

นั่นเป็นพรตและศีลครั้งก่อนของท่าน

เราตถาคตระลึกได้เหมือนหลับแล้วตื่นขึ้นมา ๑

๑ เหมือนหลับแล้วตื่นขึ้นมา หมายถึงจำความฝันได้ (ขุ.ชา.อ. ๕/๗๑/๑๕๔)