พระไตรปิฏก

{๑๐๘๔} [๑๑๙] เรานั้น เมื่อพิจารณาใคร่ครวญถึงเหตุอันนั้นแหละ

จึงนอนอยู่ท่ามกลางที่นอนคนเดียว และพิจารณาเห็นว่า

ถึงเราก็จะต้องเป็นอย่างนั้น จึงไม่ยินดีในการครองเรือน

เวลานี้เป็นเวลาสมควรที่จะประพฤติพรหมจรรย์

{๑๐๘๕} [๑๒๐] ความยินดีของผู้ครองเรือนเปรียบเหมือนเชือกที่ผูกยึดเหนี่ยวไว้

นักปราชญ์ทั้งหลายตัดเชือกนั้นแล้ว

ไม่มีความอาลัย ละกามสุขไป







(พญาครุฑกล่าวกับรุกขเทวดาว่า)

{๑๐๘๖} [๑๒๑] ข้าพเจ้าจับพญานาคตัวยาวตั้ง ๑,๐๐๐ วามาไว้

พญานาคและข้าพเจ้านั้นมีร่างกายใหญ่โต

ท่านยังรองรับไว้ได้ ไม่สะทกสะท้าน

{๑๐๘๗} [๑๒๒] โกฏสิมพลิเทพบุตร เพราะเหตุไร

เมื่อท่านรองรับนางนกน้อยตัวนี้ซึ่งมีเนื้อน้อยกว่าข้าพเจ้า

จึงมีความกลัวจนตัวสั่น

(รุกขเทวดากล่าวกับพญาครุฑว่า)

{๑๐๘๘} [๑๒๓] พญาครุฑ ตัวท่านกินเนื้อเป็นอาหาร

ส่วนนกนี้กินผลไม้เป็นอาหาร

นกตัวนี้กินเมล็ดไทร เมล็ดดีปลี เมล็ดมะเดื่อ

และเมล็ดโพธิ์แล้ว จักถ่ายรดลำต้นข้าพเจ้า

{๑๐๘๙} [๑๒๔] ต้นไม้เหล่านั้นจะเจริญงอกงามอยู่ระหว่างกิ่งของข้าพเจ้า

ต้นไม้เหล่านั้นจะรึงรัดปกคลุมข้าพเจ้า

จักทำให้ข้าพเจ้าไม่เป็นต้นไม้