พระไตรปิฏก

{๑๐๙๗} [๑๓๒] เมื่อป่าไร้ยุงในฤดูใบไม้ร่วง

พวกละมั่งก็พากันเข้าไปยังซอกเขาและต้นน้ำลำธาร

{๑๐๙๘} [๑๓๓] พราหมณ์เห็นพวกละมั่งจากไปแล้ว

และพวกแพะก็ถึงความพินาศ จึงซูบผอม

มีผิวพรรณหม่นหมองและเป็นโรคผอมเหลือง

{๑๐๙๙} [๑๓๔] ด้วยประการเช่นนี้ ผู้ใดไม่สนใจคนเก่าของตน

รักแต่คนมาใหม่ ผู้นั้นก็จะโดดเดี่ยว

เศร้าโศกมากเหมือนดังพราหมณ์ผู้ก่อไฟรมควัน







(รุกขเทวดาถามพระโพธิสัตว์ว่า)

{๑๑๐๐} [๑๓๕] ในโลกนี้ เมื่อเขาตื่น ใครหลับ เมื่อเขาหลับ ใครตื่น

ใครจะเข้าใจปัญหานี้ของเราหนอ

ใครจะตอบปัญหานี้แก่เราได้

(พระโพธิสัตว์ตอบว่า)

{๑๑๐๑} [๑๓๖] เมื่อพวกเขาตื่นอยู่ ข้าพเจ้าหลับ

เมื่อพวกเขาหลับ ข้าพเจ้าตื่นอยู่

ข้าพเจ้าเข้าใจปัญหานี้ ข้าพเจ้าขอตอบท่าน

(รุกขเทวดาถามว่า)

{๑๑๐๒} [๑๓๗] เมื่อพวกเขาตื่น ท่านหลับอย่างไร

เมื่อพวกเขาหลับ ท่านตื่นอย่างไร

ท่านเข้าใจปัญหานี้อย่างไร

ท่านตอบข้าพเจ้าได้อย่างไร