พระไตรปิฏก

(ท้าวสักกะตรัสถามนางกัจจานีว่า)

{๑๑๒๑} [๑] แม่กัจจานี เจ้านุ่งห่มผ้าขาวสะอาด มีผมเปียกชุ่ม

ยกหม้อขึ้นตั้งบนเตา ซาวข้าวสารและงาป่น

ข้าวสุกคลุกงาจักมีไว้เพื่อเหตุอะไร

(นางกัจจานีตอบว่า)

{๑๑๒๒} [๒] พราหมณ์ ข้าวสุกคลุกงาที่สุกดีแล้ว

จักมีไว้เพื่อเป็นอาหารสำหรับตนเองหามิได้เลย

ธรรมะได้ตายแล้ว

วันนี้ ข้าพเจ้าจักทำบุญอุทิศให้ธรรมะกลางป่าช้า

(ท้าวสักกะตรัสว่า)

{๑๑๒๓} [๓] แม่กัจจานี เจ้าจงใคร่ครวญแล้วจึงทำ

ใครหนอบอกเจ้าว่า ธรรมะได้ตายแล้ว

ท้าวสหัสสนัยน์ผู้มีอานุภาพล้นบอกไว้ว่า

ธรรมะอันประเสริฐย่อมไม่ตายในกาลไหน ๆ

(นางกัจจานีกล่าวว่า)

{๑๑๒๔} [๔] พราหมณ์ ข้าพเจ้ามั่นใจในข้อนี้ว่า

ธรรมะได้ตายแล้ว ข้าพเจ้าไม่มีความสงสัย

เพราะเดี๋ยวนี้ คนชั่วกลับเป็นอยู่สบาย

[๕] เหมือนอย่างลูกสะใภ้ของข้าพเจ้าเป็นหมัน

หล่อนทุบตี ขับไล่ข้าพเจ้าแล้วคลอดบุตร

เดี๋ยวนี้หล่อนเป็นใหญ่ในตระกูลทั้งหมด

ส่วนข้าพเจ้ากลับถูกทอดทิ้งอยู่อย่างเดียวดาย