พระไตรปิฏก

(นางสุลสากล่าวกับสามีว่า)

{๑๑๓๗} [๑๘] นี้สร้อยทองคำ แก้วมุกดา แก้วไพฑูรย์

เป็นจำนวนมาก ขอเชิญพี่ขนไปทั้งหมด

ขอพี่จงมีความเจริญ และจงประกาศดิฉันว่าเป็นนางทาสี

(สามีกล่าวว่า)

{๑๑๓๘} [๑๙] แม่โฉมงาม เธอจงเปลื้องออกมาเถิด

อย่าคร่ำครวญไปนักเลย

เราจะไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น ฆ่าเจ้าแล้วจึงนำทรัพย์ไป

(นางสุลสากล่าวว่า)

{๑๑๓๙} [๒๐] ตั้งแต่ดิฉันรู้เดียงสา ดิฉันจำตัวเองได้ว่า

ยังไม่เคยรู้จักรักชายอื่นยิ่งกว่าพี่เลย

{๑๑๔๐} [๒๑] มานี้เถิด ดิฉันจักสวมกอดพี่

และจักกระทำประทักษิณ

เพราะตั้งแต่นี้ต่อไป ดิฉันและพี่จะไม่พบกันอีก

(เทวดาผู้สถิตอยู่ที่ยอดเขากล่าวว่า)

{๑๑๔๑} [๒๒] ใช่ว่าชายจะเป็นบัณฑิตในที่ทุกสถานก็หาไม่

แม้หญิงมีปัญญาเห็นประจักษ์ในเรื่องนั้น ๆ ก็เป็นบัณฑิตได้

{๑๑๔๒} [๒๓] ใช่ว่าชายจะเป็นบัณฑิตในที่ทุกสถานก็หาไม่

แม้หญิงมีปัญญาคิดเนื้อความได้ฉับพลันก็เป็นบัณฑิตได้

{๑๑๔๓} [๒๔] นางสุลสาเผชิญหน้าโจร คิดอุบายได้อย่างเร็วพลันหนอ

ได้ฆ่าโจรสัตตุกะเหมือนนายพรานเนื้อผู้ฉลาด

เมื่อธนูมีลูกศรพร้อมย่อมฆ่าเนื้อได้เร็วพลัน