พระไตรปิฏก

(พระเจ้าอุทัยตรัสถามชายคนหนึ่งว่า)

{๑๑๕๕} [๓๖] แผ่นดินร้อนเหมือนถ่านเพลิง

ระอุด้วยทรายที่ร้อนราวกับเถ้าถ่าน ถึงอย่างนั้น

เจ้าก็ยังพากเพียรร้องเพลงอยู่ แดดไม่แผดเผาเจ้าหรือ

[๓๗] เบื้องบนดวงอาทิตย์ก็ร้อน เบื้องล่างทรายก็ร้อน

ถึงอย่างนั้น เจ้าก็ยังพากเพียรร้องเพลงอยู่

แดดไม่แผดเผาเจ้าหรือ

(ชายคนนั้นกราบทูลว่า)

{๑๑๕๖} [๓๘] แดดหาแผดเผาข้าพระองค์ไม่

แต่แดดคือกามทั้งหลายย่อมแผดเผาข้าพระองค์

ขอเดชะพระมหาราชเจ้า เพราะว่าความต้องการมีหลายอย่าง

ความต้องการเหล่านั้นย่อมแผดเผาข้าพระองค์ หาใช่แดดไม่

(พระเจ้าอัฑฒมาสกทรงเปล่งอุทานว่า)

{๑๑๕๗} [๓๙] นี่กาม เราได้เห็นรากเหง้าของเจ้าแล้ว

เจ้าเกิดได้เพราะความดำริ เราจะไม่ดำริถึงเจ้าอีก

เจ้าจะไม่มีอย่างนี้อีกต่อไป

(พระเจ้าอัฑฒมาสกทรงแสดงธรรมแก่พสกนิกรว่า)

{๑๑๕๘} [๔๐] กามแม้เพียงเล็กน้อยก็ไม่เพียงพอ แม้มากก็ไม่อิ่ม

โอหนอ กามทั้งหลายคนพาลเพ้อรำพันถึง

กุลบุตรนักปฏิบัติพึงเว้นได้ขาด

(พระเจ้าอุทัยทรงเปล่งอุทานว่า)

{๑๑๕๙} [๔๑] การที่เราเป็นพระอุทัยราชาได้บรรลุถึงความเป็นใหญ่

นี้เป็นผลแห่งกรรมอันเล็กน้อยของเรา

การที่มาณพละกามราคะบวชนั้นชื่อว่าได้ลาภดีแล้ว