พระไตรปิฏก

{๑๑๕๐} [๓๑] กษัตริย์เหล่าใดทรงยินดีในธรรมที่อริยชนประกาศไว้แล้ว

กษัตริย์เหล่านั้นนับว่าทรงยอดเยี่ยม

ด้วยกายกรรม วจีกรรม และมโนกรรม

กษัตริย์เหล่านั้นทรงดำรงมั่นอยู่ในธรรม

คือ ขันติ โสรัจจะ และสมาธิ

ทรงไปสู่โลกทั้ง ๒ โดยวิธีเช่นนั้น

{๑๑๕๑} [๓๒] เราเป็นพระราชาผู้เป็นใหญ่กว่าชายและหญิง

ถึงแม้เราจะโกรธก็จะหักห้ามความโกรธได้

ดำรงตนไว้อย่างนั้นต่อชุมชน

จะอนุเคราะห์ลงอาชญาโดยธรรม

(นายสุมังคละกล่าวสดุดีพระราชาว่า)

{๑๑๕๒} [๓๓] ขอเดชะพระบรมกษัตริย์ผู้เป็นใหญ่แห่งหมู่ชน

ขอพระสิริสมบัติอย่าได้ละพระองค์ในกาลไหน ๆ เลย

ขอพระองค์อย่าทรงกริ้ว มีพระราชหฤทัยผ่องใสอยู่เป็นนิตย์

ปราศจากความทุกข์ รักษาพระองค์อยู่ตลอด ๑๐๐ ปีเถิด

{๑๑๕๓} [๓๔] ขอเดชะพระบรมกษัตริย์

ขอพระองค์จงทรงประกอบด้วยคุณธรรมเหล่านี้ คือ

ทรงมีพระอริยวัตรอันมั่นคง ทรงรับอนุสาสนีโดยง่าย

ไม่ทรงกริ้ว ทรงพระสำราญ

ปกครองแผ่นดินโดยปราศจากการเบียดเบียน

อนึ่ง พระองค์แม้เสด็จพ้นจากโลกนี้ไปแล้ว ขอจงเสด็จสู่สุคติเถิด

{๑๑๕๔} [๓๕] พระธรรมิกราชาธิราชเมื่อทรงปกครองโดยกุศโลบาย

อันชอบธรรม ด้วยเหตุที่เหมาะสม ด้วยคำอันเป็นสุภาษิต

พึงทำมหาชนผู้มีความกระวนกระวายให้เย็นใจ

ดุจมหาเมฆยังเมทนีดลให้ชุ่มฉ่ำด้วยน้ำ