พระไตรปิฏก

{๑๑๗๘} [๖๗] ข้าพระองค์นั้นไม่มีพวกพ้อง ไร้ที่พึ่ง

เหมือนคนเสื่อมจากทรัพย์นับพัน

เหินห่างจากธรรมอันประเสริฐเหมือนคนตายแล้ว

{๑๑๗๙} [๖๘] ข้าพระองค์ทำคนผู้ต้องการความสุขให้ได้รับความทุกข์

จึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

ข้าพระองค์นั้นไม่ได้ประสบความสุขเลย

เหมือนอยู่ในกองถ่านเพลิง







(พระปัจเจกพุทธเจ้ากล่าวอนุโมทนาแด่พระราชาและพระเทวีว่า)

{๑๑๘๐} [๖๙] เมื่อเรือนถูกไฟไหม้ ภาชนะใดที่นำออกได้

ภาชนะนั้นก็เป็นประโยชน์แก่เขา

ส่วนภาชนะที่ถูกไฟไหม้ในเรือนนั้นก็ไม่เป็นประโยชน์เลย

{๑๑๘๑} [๗๐] สัตวโลกถูกชราและมรณะแผดเผาอยู่อย่างนี้

ทรัพย์ที่มหาบพิตรทรงนำออกให้ทานเป็นอันทรงนำออกดีแล้ว

(พระปัจเจกพุทธเจ้าที่เหลืออีก ๖ องค์ กล่าวอนุโมทนาว่า)

{๑๑๘๒} [๗๑] ชนใดให้ทานแก่ท่านผู้ได้ธรรม

บรรลุธรรมด้วยความขยันหมั่นเพียร

ชนนั้นย่อมพ้นจากนรกเวตรณีของพญายม

แล้วเข้าถึงทิพยสถาน

{๑๑๘๓} [๗๒] ทานและการรบ นักปราชญ์กล่าวว่า เสมอกัน

คือ คนแม้มีจำนวนน้อยก็ย่อมชนะคนจำนวนมากได้

ถึงทรัพย์มีจำนวนน้อย หากมีศรัทธาก็ให้ทานได้

เพราะทรัพย์มีจำนวนน้อยนั่นแหละ เขาย่อมมีความสุขในโลกหน้า