พระไตรปิฏก

{๑๑๘๔} [๗๓] พระสุคตทรงสรรเสริญการเลือกให้

ท่านเหล่าใดควรแก่ทักษิณามีอยู่ในมนุษยโลกนี้

ทานที่บุคคลถวายในท่านเหล่านี้ย่อมมีผลมาก

เหมือนพืชที่หว่านลงในนาที่ดี

{๑๑๘๕} [๗๔] ผู้ใดไม่เที่ยวเบียดเบียนหมู่สัตว์

ไม่ทำความชั่ว เพราะกลัวคนอื่นติเตียน

บัณฑิตทั้งหลายย่อมสรรเสริญผู้นั้นซึ่งกลัวการถูกติเตียน

ไม่สรรเสริญผู้กล้าในการถูกติเตียน

เพราะกลัวต่อการถูกติเตียน สัตบุรุษทั้งหลายจึงไม่ทำความชั่ว

{๑๑๘๖} [๗๕] บุคคลเกิดเป็นกษัตริย์ด้วยพรหมจรรย์ชั้นต่ำ

เกิดเป็นเทวดาด้วยพรหมจรรย์ชั้นกลาง

และย่อมบริสุทธิ์ด้วยพรหมจรรย์ชั้นสูงสุด

{๑๑๘๗} [๗๖] ทานท่านสรรเสริญไว้หลายประการก็จริง

แต่ธรรมเท่านั้นประเสริฐกว่าทาน

เพราะแต่ก่อนมา สัตบุรุษทั้งหลายผู้มีปัญญาเท่านั้น

ได้บรรลุนิพพาน







(มหาธนฤๅษีกล่าวกับหญิงโสเภณีว่า)

{๑๑๘๘} [๗๗] เมื่อใดแม่น้ำคงคาดารดาษด้วยดอกโกมุทสงบนิ่ง

นกดุเหว่ามีขนสีขาวเหมือนสังข์และต้นหว้าออกผลเป็นผลตาล

เมื่อนั้นเราพึงไปด้วยกันได้แน่

{๑๑๘๙} [๗๘] เมื่อใดผ้าห่มผืนใหญ่ ๓ ชนิดทอด้วยขนเต่า ใช้ห่มกันหนาวได้

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่