พระไตรปิฏก

(พระผู้มีพระภาคตรัสว่า)

{๑๒๐๗} [๑] หนทางที่คิชฌบรรพตชื่อปริสังกุปถะมีมาแต่โบราณ

ณ หนทางนั้นมีนกแร้งเลี้ยงพ่อแม่ที่แก่อยู่

มันได้นำเอามันข้นของงูเหลือมมาให้พ่อแม่กินโดยมาก

{๑๒๐๘} [๒] ก็พ่อของแร้งรู้อยู่ว่า ลูกบินสูงเกินไปจะตก

จึงได้สอนลูกแร้งชื่อสุปัตตะตัวแข็งแรง

กล้าหาญ บินไปได้ไกลว่า

{๑๒๐๙} [๓] ลูก เมื่อใดเจ้ารู้ว่า แผ่นดินที่ทะเลล้อมรอบ

กลมเหมือนวงล้อลอยอยู่ในน้ำ

เจ้าจงกลับแค่นั้นนะ ลูกอย่าบินไปเกินกว่านั้น

{๑๒๑๐} [๔] ปักษีตัวมีกำลัง เป็นพญานก โผขึ้นด้วยกำลัง

เอี้ยวคอมองดูภูเขาและป่าไม้

{๑๒๑๑} [๕] นกแร้งได้เห็นแผ่นดินที่มีทะเลล้อมรอบ กลมเหมือนวงล้อ

เหมือนอย่างที่ได้ฟังจากพ่อของมัน

{๑๒๑๒} [๖] มันก็ยังบินเลยสถานที่ที่บิดาบอกนั้นไป

สายลมอันแรงกล้า ก็ได้พัดกระหน่ำนกแร้งตัวแข็งแรงนั้น

{๑๒๑๓} [๗] สัตว์ที่บินเลยไป ไม่อาจจะบินกลับได้อีกเลย

นกแร้งตกอยู่ในอำนาจของลมเวรัมภา ได้ถึงความพินาศแล้ว

{๑๒๑๔} [๘] ลูกเมียของมันและนกแร้งเหล่าอื่นที่อาศัยมันเป็นอยู่

ทั้งหมดถึงความพินาศ เพราะนกที่ไม่ทำตามโอวาทตัวเดียว