พระไตรปิฏก

{๑๒๑๕} [๙] ผู้ใดในโลกนี้ไม่เชื่อฟังคำของผู้ใหญ่ทั้งหลาย

ประพฤติเกินขอบเขตย่อมเดือดร้อน

เหมือนนกแร้งที่ละเมิดคำสอน

ผู้นั้นแลย่อมถึงความพินาศ

เพราะไม่กระทำตามคำสอนของผู้ใหญ่







(พระผู้มีพระภาคตรัสว่า)

{๑๒๑๖} [๑๐] คนทะเลาะกันมีเสียงดังเหมือนกันไปหมด

ไม่มีใครเลยจะรู้สึกตัวว่าเป็นคนพาล

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อสงฆ์แตกกัน ก็ไม่ยอมรับรู้เหตุอย่างอื่น

{๑๒๑๗} [๑๑] คนฟั่นเฟือนยกตนว่าเป็นบัณฑิต เอาแต่พูด

ยื่นปากพูดตามที่ตัวปรารถนา

แต่ไม่ยอมรับรู้เรื่องที่ทะเลาะกันอย่างไร้ยางอาย

{๑๒๑๘} [๑๒] ชนเหล่าใดเข้าไปผูกเวรว่า คนนี้ได้ด่าเรา

ได้ฆ่าเรา ได้ชนะเรา และได้ลักสิ่งของของเราไป

เวรของชนเหล่านั้นย่อมไม่สงบระงับ

{๑๒๑๙} [๑๓] ส่วนชนเหล่าใดไม่เข้าไปผูกเวรว่า คนนี้ได้ด่าเรา

ได้ฆ่าเรา ได้ชนะเรา และได้ลักสิ่งของของเราไป

เวรของชนเหล่านั้นย่อมสงบระงับ

{๑๒๒๐} [๑๔] เพราะว่าในกาลไหน ๆ เวรทั้งหลายในโลกนี้

ย่อมไม่สงบระงับด้วยเวร แต่เวรทั้งหลาย

ย่อมสงบระงับด้วยการไม่จองเวร นี้เป็นธรรมเก่า