พระไตรปิฏก

(พญานกแขกเต้าตอบว่า)

{๑๒๓๗} [๓๑] ผลของต้นไม้นี้ ข้าพเจ้าอาศัยกินอยู่หลายปี

แม้ไม่มีผล ข้าพเจ้ารู้แล้ว แต่ก็ยังรักษาไมตรีนั้นไว้เหมือนเดิม

(ท้าวสักกะตรัสถามว่า)

{๑๒๓๘} [๓๒] ต้นไม้แห้ง ต้นไม้เป็นโพรง และต้นไม้ปราศจากใบและผล

ฝูงนกก็พากันละทิ้งไป นี่นกน้อย เจ้าเห็นโทษอะไร

(พญานกแขกเต้าตอบว่า)

{๑๒๓๙} [๓๓] นกเหล่าใดต้องการผลไม้จึงคบหา

รู้ว่าไม่มีผลก็ละทิ้งต้นไม้นั้นไป

นกเหล่านั้นเป็นพวกเห็นแต่ประโยชน์ส่วนตน

โง่เขลา เป็นผู้ทำลายพวกพ้อง

(ท้าวสักกะตรัสว่า)

{๑๒๔๐} [๓๔] เป็นการดี เจ้าปักษี ที่เจ้าได้กระทำความเป็นเพื่อน ไมตรี

และความสนิทสนมในหมู่พวก ถ้าคุณธรรมข้อนี้เจ้าพอใจ

เจ้าก็เป็นที่สรรรเสริญของผู้รู้ทั้งหลาย

{๑๒๔๑} [๓๕] นี่เจ้านกแขกเต้าผู้มีปีกบินไปในอากาศ

เรานั้นจะให้พรแก่เจ้า

เจ้าจงเลือกพรสักอย่างหนึ่งตามที่เจ้าพอใจเถิด

(พญานกแขกเต้ากล่าวว่า)

{๑๒๔๒} [๓๖] ทำไมหนอ ข้าพเจ้าจะพึงเห็นต้นไม้นี้กลับมีใบมีผลได้อีก

ข้าพเจ้าจะพึงยินดีอย่างยิ่งเหมือนคนจนได้ขุมทรัพย์

(พระผู้มีพระภาคตรัสว่า)

{๑๒๔๓} [๓๗] ลำดับนั้น ท้าวสักกะทรงถือเอาน้ำอมฤตรดต้นไม้

กิ่งของต้นไม้นั้นก็แตกออกมา มีเงาร่มเย็น น่ารื่นรมย์ใจ