Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 316

<< | หน้าที่ 316 | >>
(พระผู้มีพระภาคตรัสว่า)

{๑๒๙๕} [๙๐] ทานพนั้น ฤๅษีบอกแล้วก็สลดใจ

ได้คายผอบแก้วออกมา ณ ที่นั้น

ได้เห็นภรรยาทัดทรงดอกไม้สวยงาม

กำลังอภิรมย์อยู่กับวิทยาธรชื่อวายุบุตรในผอบนั้น

(ยักษ์ทานพกล่าวว่า)

{๑๒๙๖} [๙๑] เหตุการณ์นี้ ท่านผู้บำเพ็ญตบะชั้นสูงได้เห็นแจ่มแจ้งแล้วว่า

นรชนผู้ตกอยู่ในอำนาจของสตรี

เหมือนนางที่เรารักษาไว้ภายในท้องนี้ดังชีวิตของตน

ยังกลับประทุษร้ายเรา ชมเชยกับชายอื่น นับว่าเป็นคนเลว

{๑๒๙๗} [๙๒] แม่นางผู้ที่เราบำรุงแล้วทั้งกลางวันและกลางคืน

เหมือนไฟที่ท่านผู้บำเพ็ญตบะอยู่ในป่าบำเรออยู่

หล่อนละเมิดธรรม กลับประพฤติอธรรม

เราไม่ควรทำความเชยชิดกับหญิงทั้งหลายเลย

{๑๒๙๘} [๙๓] เราเข้าใจหญิงเลวผู้ไม่สำรวมอยู่กลางตัวเราว่า

หญิงนี้เป็นของเรา มันละเมิดธรรม กลับประพฤติอธรรม

เราไม่ควรทำความเชยชิดกับหญิงทั้งหลายเลย

{๑๒๙๙} [๙๔] จะไว้ใจได้อย่างไรว่า เราคุ้มครองไว้ได้ดี

เพราะพวกหญิงหลายใจ ไม่มีการรักษาไว้ได้เลย

หญิงเหล่านี้เหมือนกับเหวเมืองบาดาล

ชายที่มัวเมาในหญิงเหล่านี้ย่อมถึงความพินาศ

{๑๓๐๐} [๙๕] เพราะเหตุนั้นแหละ ชายเหล่าใดสลัดมาตุคามเที่ยวไป

ชายเหล่านั้นมีความสุข ปราศจากความเศร้าโศก

ผู้ปรารถนาความเกษมอันสูงสุด

ไม่พึงทำความเชยชิดกับมาตุคามเลย

สมุคคชาดกที่ ๑๐ จบ



สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka