Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 317

<< | หน้าที่ 317 | >>
๑๑. ปูติมังสชาดก (๔๓๗)


ว่าด้วยสุนัขจิ้งจอกชื่อปูติมังสะ


(สุนัขจิ้งจอกตัวเมียกล่าวกับแม่แพะว่า)

{๑๓๐๑} [๙๖] นี่เพื่อนหญิง การมองดูของสุนัขจิ้งจอกปูติมังสะ

ฉันไม่พอใจเลย ควรละเว้นให้ห่างไกลจากสหายเช่นนี้

(สุนัขจิ้งจอกตัวผู้กล่าวว่า)

{๑๓๐๒} [๙๗] แม่เวณีนี้บ้า ยกย่องเพื่อนหญิงต่อหน้าผัว

ย่อมซบเซาถึงแม่แพะตัวที่มาแล้วกลับไป

(สุนัขจิ้งจอกตัวเมียกล่าวว่า)

{๑๓๐๓} [๙๘] นี่สหาย ท่านซิบ้า โง่เขลาขาดปัญญาพิจารณา

ทำลวงว่าตาย แต่กลับชะเง้อมอง โดยกาลอันไม่สมควร

(พระผู้มีพระภาคตรัสว่า)

{๑๓๐๔} [๙๙] บัณฑิตไม่ควรจะเพ่งมองในกาลอันไม่สมควร

ควรจะเพ่งมองในกาลอันสมควร

ผู้ที่เพ่งมองในกาลอันไม่สมควรย่อมซบเซา

เหมือนสุนัขจิ้งจอกชื่อปูติมังสะ

(สุนัขจิ้งจอกตัวเมียกล่าวกับแม่แพะว่า)

{๑๓๐๕} [๑๐๐] เพื่อนหญิง ขอให้รักของเราจงมีเหมือนเดิมเถิด

ขอเธอจงให้ความชื่นใจแก่ฉัน

ผัวของฉันกลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาแล้ว

เธอควรไปเยี่ยมเยียนถามทุกข์สุขเถิด

(แม่แพะกล่าวว่า)

{๑๓๐๖} [๑๐๑] เพื่อนหญิง ขอความรักของเธอจงมีเหมือนเดิมเถิด

ฉันจะให้ความชื่นใจแก่เธอ ฉันจะไปพร้อมกับบริวารจำนวนมาก

ขอเธอจงทำอาหารไว้เถิด


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka