พระไตรปิฏก

{๑๓๓๖} [๑๘] การปล้นฆ่าชาวบ้าน การจี้ข่มขู่เอาทรัพย์ การคดโกง

และการหลอกลวงย่อมปรากฏมีอยู่ในบุคคลผู้มีความโลภ

เพราะฉะนั้น อาตมาจึงไม่ชอบความโลภ

{๑๓๓๗} [๑๙] ความผูกพันที่ถูกความเสน่หาร้อยรัดไว้อันเกิดแต่ใจ

นอนเนื่องอยู่เป็นอันมาก ย่อมทำให้เดือดร้อนมากมาย

เพราะฉะนั้น อาตมาจึงไม่ชอบความเสน่หา

(ท้าวสักกะตรัสว่า)

{๑๓๓๘} [๒๐] พราหมณ์ เพราะถ้อยคำที่ท่านเจรจานั้น

ไพเราะ เหมาะสม เป็นสุภาษิต

ข้าพเจ้าจะให้พรแก่ท่านตามที่ใจของท่านปรารถนา

(ฤๅษีกัณหะกล่าวว่า)

{๑๓๓๙} [๒๑] ท้าวสักกะผู้เป็นใหญ่แห่งภูตทั้งปวง

หากพระองค์จะประทานพรแก่อาตมา

อาตมาเมื่ออยู่ในป่า ก็อยู่เพียงผู้เดียวเป็นนิตย์

อาพาธทั้งหลายที่ร้ายกาจซึ่งกระทำอันตรายได้ขออย่าได้เกิดขึ้นเลย

(ท้าวสักกะตรัสว่า)

{๑๓๔๐} [๒๒] พราหมณ์ เพราะถ้อยคำที่ท่านเจรจานั้น

ไพเราะ เหมาะสม เป็นสุภาษิต

ข้าพเจ้าจะให้พรแก่ท่านตามที่ใจของท่านปรารถนา

(ฤๅษีกัณหะกล่าวว่า)

{๑๓๔๑} [๒๓] ท้าวสักกะผู้เป็นใหญ่แห่งภูตทั้งปวง

หากพระองค์จะประทานพรแก่อาตมา

ใจก็ตาม กายก็ตาม

ขออย่าได้เข้าไปกระทบกระทั่งใคร ๆ ในกาลไหน ๆ

เพราะการกระทำของอาตมาเลย อาตมาปรารถนาพรดังนี้