พระไตรปิฏก

(วรุณนาคราชกล่าวว่า)

{๑๓๔๒} [๒๔] นรชนใดไม่ทำความโกรธในบุคคลที่ควรโกรธ

และไม่โกรธในกาลไหน ๆ

นรชนนั้นเป็นสัตบุรุษ

สัตบุรุษนั้นแม้จะโกรธก็ไม่เปิดเผยความโกรธ

นรชนนั้นบัณฑิตทั้งหลายกล่าวว่า เป็นสมณะในโลก

(พญาครุฑกล่าวว่า)

{๑๓๔๓} [๒๕] นรชนใดมีท้องพร่องอยู่ ยังอดทนต่อความหิวได้

ฝึกตนได้ มีตบะ ดื่มน้ำและบริโภคอาหารพอประมาณ

ไม่ทำความชั่วเพราะเหตุแห่งอาหาร

นรชนนั้นบัณฑิตทั้งหลายกล่าวว่า เป็นสมณะในโลก

(ท้าวสักกะตรัสว่า)

{๑๓๔๔} [๒๖] นรชนใดละการเล่นและความยินดีในกามทั้งปวงเสียได้

ไม่พูดเหลาะแหละอะไร ๆ ในโลก

งดเว้นจากการประดับตบแต่งร่างกายและจากเมถุนธรรม

นรชนนั้นบัณฑิตทั้งหลายกล่าวว่า เป็นสมณะในโลก

(พระเจ้าธนัญชัยได้สดับดังนั้น จึงตรัสว่า)

{๑๓๔๕} [๒๗] อนึ่ง นรชนใดสละความหวงแหนและโลภธรรมทั้งปวงได้

ด้วยปัญญาเครื่องกำหนดรู้

นรชนนั้นแลผู้ฝึกตน มีความมั่นคง

ไม่ยึดถือสิ่งหนึ่งสิ่งใดว่าเป็นของเรา หมดความหวัง

บัณฑิตทั้งหลายกล่าวว่า เป็นสมณะในโลก