พระไตรปิฏก

(พระโพธิสัตว์ทูลว่า)

{๑๓๗๒} [๕๔] เมื่อความโกรธเกิดขึ้นย่อมมองไม่เห็น

เมื่อไม่เกิดย่อมมองเห็นได้ดี

ความโกรธนั้นเกิดขึ้นแล้วแก่อาตมา จึงไม่เสื่อมคลาย

เพราะความโกรธเป็นอารมณ์ของคนโง่

{๑๓๗๓} [๕๕] ความโกรธที่เกิดขึ้น เป็นเหตุให้ศัตรูผู้มุ่งความทุกข์พอใจ

ได้เกิดขึ้นแก่อาตมา ยังไม่เสื่อมคลายเลย

เพราะความโกรธเป็นอารมณ์ของคนโง่

{๑๓๗๔} [๕๖] อนึ่ง เมื่อเกิดความโกรธขึ้น

บุคคลย่อมไม่หยั่งรู้ประโยชน์ของตัวเอง

ความโกรธนั้นเกิดขึ้นแล้วแก่อาตมา ยังไม่เสื่อมคลายเลย

เพราะความโกรธเป็นอารมณ์ของคนโง่

{๑๓๗๕} [๕๗] คนถูกความโกรธใดครอบงำ ย่อมละทิ้งกุศลธรรม

ทำประโยชน์แม้อันไพบูลย์ให้เสียไป

ความโกรธนั้นมีเสนาน่าสะพรึงกลัว มีกำลังย่ำยี

ความโกรธของอาตมายังไม่เสื่อมคลายไปเลย มหาบพิตร

{๑๓๗๖} [๕๘] เมื่อไม้แห้งเสียดสีกันอยู่ก็เกิดไฟป่า

ไฟนั้นเกิดจากไม้แห้งอันใดก็ไหม้ไม้แห้งนั้นเอง

{๑๓๗๗} [๕๙] ความโกรธย่อมเกิดขึ้นเพราะความแข่งดีของคนพาลผู้โง่เขลา

ไม่มีความรู้ แม้เขาก็ถูกความโกรธนั้นแหละเผาผลาญ

{๑๓๗๘} [๖๐] ความโกรธย่อมเพิ่มพูนแก่ผู้ใดเหมือนดังไฟที่กองหญ้าและไม้แห้ง

ผู้นั้นย่อมเสื่อมยศเหมือนดวงจันทร์ข้างแรม

{๑๓๗๙} [๖๑] ผู้ใดระงับความโกรธเสียได้เหมือนไฟที่ปราศจากเชื้อ

ผู้นั้นยศย่อมบริบูรณ์เหมือนดวงจันทร์ข้างขึ้น