พระไตรปิฏก

(ดาบสกระทำสัจจวาจาว่า)

{๑๓๘๐} [๖๒] อาตมาต้องการบุญ มีจิตเลื่อมใส

ประพฤติพรหมจรรย์อยู่ได้เพียง ๗ วันเท่านั้น

ต่อแต่นั้น แม้จะไม่พอใจประพฤติพรหมจรรย์

ก็ยังประพฤติมาเกิน ๕๐ ปี

ด้วยสัจจวาจานี้ ขอจงมีความสวัสดี

ขอพิษจงคลาย ขอยัญญทัตต์กุมารจงรอดชีวิต

(บิดากระทำสัจจวาจาว่า)

{๑๓๘๑} [๖๓] เพราะแต่ไหนแต่ไรมา ข้าพเจ้าเห็นแขกในเวลามาพัก

ก็ไม่ยินดีให้พัก

อนึ่ง สมณะและพราหมณ์ทั้งหลายแม้ผู้เป็นพหูสูต

ก็ไม่ทราบความที่ข้าพเจ้าไม่พอใจ

ข้าพเจ้าแม้จะไม่พอใจก็ตาม ก็ยังให้ทาน

ด้วยสัจจวาจานี้ ขอจงมีความสวัสดี

ขอพิษจงคลาย ขอยัญญทัตต์ลูกพ่อจงรอดชีวิต

(มารดากระทำสัจจวาจาว่า)

{๑๓๘๒} [๖๔] ลูกรัก อสรพิษที่มีพิษร้ายแรงตัวใด

ได้โผล่ขึ้นจากปล่องมากัดเจ้า

วันนี้ อสรพิษตัวนั้น และบิดาของเจ้า

ไม่มีความแตกต่างกันเลย

เพราะไม่ได้เป็นที่รักของแม่

ด้วยสัจจวาจานี้ ขอจงมีความสวัสดี

ขอพิษจงคลาย ขอยัญญทัตต์ลูกชายจงรอดชีวิต