พระไตรปิฏก

{๑๓๙๑} [๗๓] ต่อแต่นั้น คนผู้กระทำตามคำสั่งของสาขเสนาบดี

ได้ตบหน้าข้าพระองค์แล้วลากคอนำข้าพระองค์ออกไป

{๑๓๙๒} [๗๔] ขอเดชะพระองค์ผู้เป็นใหญ่แห่งหมู่ชน

สาขเสนาบดีเพื่อนของพระองค์เป็นคนมีความคิดต่ำทราม

อกตัญญู ประทุษร้ายมิตร กระทำกรรมอันไม่ประเสริฐเช่นนี้

(พระเจ้านิโครธตรัสว่า)

{๑๓๙๓} [๗๕] เพื่อน เรื่องนี้เรายังไม่ทราบ ทั้งใคร ๆ ก็มิได้บอกเรา

ถึงเรื่องที่สาขะได้กระทำการฉุดคร่าท่าน มีแต่ท่านได้บอกเรา

{๑๓๙๔} [๗๖] ท่านส่งเสริมเพื่อนทั้งสอง คือ เราและสาขะให้มีอาชีพดีขึ้น

คือ ท่านได้ให้อิสริยยศแก่พวกเราเป็นใหญ่ในหมู่มนุษย์

สมบัติเหล่านี้พวกเราได้มาก็เพราะท่าน

ในเรื่องนี้เราไม่สงสัยเลย

{๑๓๙๕} [๗๗] เมล็ดพืชที่ถูกเผาในกองไฟย่อมไม่งอกขึ้น ฉันใด

ความดีที่ทำในคนชั่วก็ย่อมพินาศไปไม่งอกงาม ฉันนั้น

{๑๓๙๖} [๗๘] ส่วนความดีที่ทำในคนผู้มีความกตัญญู มีศีล

มีความประพฤติอันประเสริฐ ย่อมไม่เสียหาย

เหมือนเมล็ดพืชในนาที่ดี

(พระราชารับสั่งว่า)

{๑๓๙๗} [๗๙] ก็เจ้าสาขะผู้นี้เป็นคนชั่วช้า คดโกง มีความคิดเยี่ยงคนชั่ว

จงเอาหอกแทงมัน เราไม่ต้องการให้มันมีชีวิตอยู่

(นายโปตติกะกราบทูลว่า)

{๑๓๙๘} [๘๐] ขอเดชะพระมหาราช ขอพระองค์ทรงโปรดงดโทษแก่เขาเถิด

ชีวิตนำกลับคืนมาไม่ได้ ขอเดชะพระองค์ผู้สมมติเทพ

ขอพระองค์ทรงโปรดงดโทษแก่คนชั่วเถิด

ข้าพระองค์ไม่ต้องการฆ่าเขา