Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 361

<< | หน้าที่ 361 | >>
(ท้าวสักกะจึงตรัสว่า)

{๑๕๒๘} [๔๐] พระนางผู้เลอโฉม หม่อมฉันเป็นเทพบุตรได้มา

ณ ตำหนักของพระนาง ขอพระนางพึงพอพระทัยหม่อมฉันเถิด

หม่อมฉันขอถวายถาดทองคำซึ่งมีเหรียญทองคำเต็มถาดแด่พระนาง

(พระราชธิดาสดับพระดำรัสนั้นแล้วจึงตรัสว่า)

{๑๕๒๙} [๔๑] จะเป็นเทวดา ยักษ์ หรือมนุษย์ก็ตาม

คนอื่นหม่อมฉันไม่ปรารถนา นอกจากพระเจ้าอุทัย

เทพบุตรผู้มีอานุภาพมาก ขอพระองค์เสด็จไปเสียเถิด

และเสด็จไปแล้ว อย่าได้เสด็จกลับมาอีกเลย

(ท้าวสักกะตรัสว่า)

{๑๕๓๐} [๔๒] พระนางผู้ประกอบด้วยความหมดจด

พระนางอย่าให้ความยินดีในเมถุน

ที่บรรดาสัตว์ผู้บริโภคกามถือว่าเป็นความยินดีชั้นเยี่ยม

ซึ่งเป็นเหตุให้เหล่าสัตว์ประพฤติลุ่ม ๆ ดอน ๆ ไปเลย

หม่อมฉันขอถวายถาดเงินซึ่งเต็มไปด้วยทองคำแด่พระนาง

(พระราชธิดาตรัสว่า)

{๑๕๓๑} [๔๓] ธรรมดาชาย เมื่อจะให้หญิงยินยอม

ย่อมเอาทรัพย์มาประมูลหญิงที่ตนพอใจ

แต่สำหรับพระองค์ตรงกันข้าม

มีสภาพเหนือกว่าเห็นได้ชัด มีทรัพย์น้อยกว่ามาหา

(ท้าวสักกะได้ตรัสว่า)

{๑๕๓๒} [๔๔] พระนางผู้มีพระวรกายงดงาม

ธรรมดาอายุและผิวพรรณของหมู่มนุษย์

ในมนุษยโลกย่อมทรุดโทรมไป

เพราะเหตุนั้น แม้ทรัพย์ก็ลดลงตามฉวีวรรณของพระนาง

เพราะวันนี้พระนางทรงชรากว่าเมื่อวาน


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka